“พี่อวิ๋น…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
หลิวมู่สูดลมหายใจเข้าดังซื่อ มันเองก็มองไม่เห็นเช่นกันว่าเกิดอะไรขึ้น
“ต้วนหลิงเทียนคนนั้นไม่ทราบฝึกปรือเพลงกระบี่ผีสางอันใด กระทั่งข้าก็มองไม่ออกว่าที่แท้เป็นเวทย์พลังหรือวรยุทธ์เซียนกันแน่ แต่กระบี่ของมันกลับว่องไวเสียจน…แค่เงากระบี่ข้าก็ยังเห็นไม่ชัด!”
หลิวอวิ๋นกล่าวออกเสียงหนัก
“อะไรนะพี่อวิ๋น!? กระทั่งท่านยังมองไม่ทัน!?”
หลิวมู่ตะลึงแล้ว
หลิวอวิ๋นเป็นลูกพี่ลูกน้องของมัน เช่นนั้นมันย่อมรู้ดีว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งเพียงใด
นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้มันตกใจขนาดนี้
“ศิษย์น้องหลิงเทียน…ดูเหมือนว่าข้ายังคงดูเบาเจ้าไปมากโข!”
หลิวมู่มองต้วนหลิงเทียนที่อยู่ไกลห่างด้วยสายตาซับซ้อน ตอนแรกแม้มันจะมีความมั่นใจในตัวต้วนหลิงเทียน แต่ก็ไม่คิดเลยว่าต้วนหลิงเทียนจะร้ายกาจถึงขนาดนี้
“ที่เจ้าใช้เป็นเพลงกระบี่อันใด?”
หยางเหวินมองถามต้วนหลิงเทียนออกมาด้วยสายตาคมกล้า
“เจ้าจะสนใจเพลงกระบี่ของข้าไปทำไม…หยางเหวินหากความสามารถเจ้ามีแค่นั้น ชะตาเจ้าก็ถูกลิขิตให้ตกตายคามือข้า!”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองหยางเหวินผ่านๆ วาจาเปี่ยมจิตสังหารที่กล่าวออกยังเสียงเย็นชวนให้หนาวสะท้านนัก
“เจ้าคิดว่าเจ้าจะมีปัญญาฆ่าข้าได้เพราะเจ้ามีเพลงกระบี่เลิศล้ำเท่านี้น่ะเหรอ? เจ้าคิดว่าข้าหยางเหวินใช้การไม่ได้ถึงเพียงนั้น? ช่างไร้เดียงสานัก!”
