ได้ยินคำกล่าวของต้วนหลิงเทียน หยางเหวิงเชิดหน้ากล่าวออกด้วยน้ำเสียงดูแคลน “เมื่อครู่ข้าก็แค่อุ่นเครื่องเท่านั้น เดี๋ยวพอข้าลงมือจริงๆ ข้าจักคอยดูว่าเพลงกระบี่นั่นของเจ้าจักมีปัญญาทำอันใดข้าได้หรือไม่!”
สิ้นคำร่างหยางเหวินก็อันตรธานหายไปจากจุดที่มันยืนอยู่ทันที คงมีแต่ภาพติดตาที่เหลือทิ้งไว้ คนไม่ทราบพุ่งไปที่ใดแล้ว!
วูบ! วูบ! วูบ! วูบ!
…
ร่างหยางเหวินบัดเดี๋ยวหายบัดเดี๋ยวโผล่ปานภูตผี! และทุกครั้งที่มันปรากฏมันก็จะทิ้งภาพติดตาไว้ ก่อนที่คนจะวูบหายไปอีกครั้ง!!
“เงาผีประทับ!”
ทันทีที่เห็นฉากดังกล่าวเหล่าศิษย์ชั้นยอดก็โพล่งคำออกมาเป็นเสียงเดียวกัน
“เงาผีประทับ! นี่น่ะหรือวรยุทธ์เซียนท่าร่างระดับนภาโดดเด่นที่ศิษย์พี่หยางเหวินแตกฉาน…ได้เห็นร่างเงาที่ศิษย์พี่หยางเหวินทิ้งไว้ชัดเจนขนาดนี้ มิแคล้วศิษย์พี่หยางเหวินต้องบรรลุเงาผีประทับถึงขั้นตอนไร้ตำหนิ!!”
“วรยุทธ์ท่าร่างอันร้ายกาจ! รวดเร็วยิ่งนัก! ทั้งไม่เพียงแต่รวดเร็ว ทุกย่างก้าวหลงเหลือภาพติดตาดั่งเงาพรายไว้ลวงตา ยากที่คู่ต่อสู้จะแยกแยะ!!”
“เห็นว่าศิษย์พี่หยางเหวินเองก็แตกฉานเวทย์พลังเสริมท่าร่างขั้นสูงแล้วด้วย หากใช้พร้อมกับเงาผีประทับที่แตกฉานถึงขั้นตอนไร้ตำหนิเช่นนี้ ในแง่ของความเร็ว ต้วนหลิงเทียนมิมีทางเทียบชั้นกับศิษย์พี่หยางเหวินได้แน่!”
