“ดูเหมือนว่าทุกคนจะตีค่าศิษย์พี่หยางเหวินไว้สูงนัก…ตอนนี้ข้ารู้สึกเสียใจไม่น้อย ที่ลงเดิมพันข้างศิษย์พี่หยางเหวินไปแค่ 2,000 คะแนน”
“ข้าว่าอาวุโสเพลิงทองแดงของวิหารเป็นตาย สมควรแทงข้างศิษย์พี่หยางเหวินไม่น้อย”
“นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว! หาไม่แล้วคะแนนสะสมฝั่งศิษย์พี่หยางเหวินจะสูงกว่า 2,100,000 ได้อย่างไร!”
……
แม้ปากจะพร่ำบ่น แต่อย่างไรก็ตาม อัตราเดิมพันของหยางเหวิน ก็เป็นอะไรที่เหล่าศิษย์ชั้นยอดพึงพอใจ
“ต้วนหลิงเทียนเจ้าคิดใช้เกาทัณฑ์คันนี้ในการประลองเป็นตายกับหยางเหวินหรือไม่? หากเจ้าคิดใช้มันข้าก็ยินดีให้เจ้าหยิบยืมใช้ชั่วคราว หากเจ้าชนะก็รับมันกลับไปเลย…แต่หากเจ้าแพ้ข้าก็แค่ไปเก็บมันกลับมาจากศพเจ้าเท่านั้น”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกลับขึ้นสังเวียนเป็นตาย เนี่ยสุ้ยก็กล่าวถามออกมาหลังเหินร่างขึ้นไปประจำแท่นผู้คุมสังเวียนที่ตั้งอยู่ข้างๆสังเวียนเป็นตาย
ได้ยินคำถามนี้ของเนี่ยสุ้ย เหล่าศิษย์ชั้นยอดก็หันไปมองต้วนหลิงเทียนบนสังเวียนเป็นสายตาเดียวกัน
“สมแล้วที่เป็นถึงอาวุโสเพลิงเงินอันดับ 1 ของลัทธิบูชาไฟเรา! ท่านผู้อาวุโสเนี่ยสุ้ยช่างใจกว้างนัก! น่าชื่นชมยิ่ง!!”
