เมื่อคิดถึงจุดนี้ เหล่าผู้ที่ทุ่มแทงข้างหยางเหวินหมดตัวก็อดไม่ได้ที่จะร้องตะโกนออกมาทันที “เฮ่ย ต้วนหลิงเทียน! ในเมื่อเจ้าเอาเกาทัณฑ์อันเป็นมรดกของมังกรเทพยดา 9 กรงเล็บนั่นไปจำนำแล้วเจ้าก็มิอาจเอามันมาใช้ได้! นี่เป็นเจ้าเลือกจะจำนำกับผู้อื่นเองมิมีผู้ใดบังคับเจ้า!!”
“ถูกแล้ว! ของที่จำนำไปแล้วก็เหมือนเป็นของผู้อื่น! หากเจ้าแน่จริงก็อย่าได้หยิบยืมของผู้อื่นมาใช้สู้!!”
“ต้วนหลิงเทียน อย่าได้ทำให้พวกเราต้องดูแคลนเจ้าเสียเล่า!…”
….
เรียกว่าเมื่อมีคนเปิด เหล่าศิษย์ชั้นยอดที่ลงเดิมพันข้างหยางเหวินไปเต็มพิกัดก็เร่งกล่าววาจาสนับสนุนตามทันที
อย่างไรก็ตามไมนานพวกมันก็พบว่า…
พวกมันแม้จะกล่าวจนน้ำลายแตกฟอง ทว่าต้วนหลิงเทียนที่ยืนอยู่บนสังเวียนคล้ายจะไม่ได้สนใจอะไรพวกมันแม้แต่น้อย พาลให้พวกมันมีโมโหจนเลือดขึ้นหน้า! ยังแทบจะกระอักออกมาเพราะจุกอก!!
ส่วนด้านหยางเหวินเองก็นิ่งเฉยไม่ได้แยแสอะไรกับวาจาของเหล่าศิษย์ชั้นยอดพวกนี้แม้แต่น้อยเช่นกัน กระทั่งตอนที่อาวุโสเนี่ยสุ่ยยื่นข้อเสนอให้ต้วนหลิงเทียนหยิบยืมเกาทัณฑ์ไปใช้ ตามันก็ไม่แม้แต่จะกระพริบ!
เพราะนอกจากตัวต้วนหลิงเทียนเองแล้ว…กล่าวได้ว่าในที่นี้มันสมควรรู้เรื่องของต้วนหลิงเทียนมากกว่าใคร!!
ทำให้มันรู้ดีว่าต้วนหลิงเทียนนับเป็นมือกระบี่คนหนึ่ง หาใช่มือเกาทัณฑ์ไม่!
