ขณะกล่าวถึงเรื่องนี้น้ำเสียงของเนี่ยสุ้ยก็แข็งกร้าวขึ้นไม่น้อย “ประเพณีของวิหารเป็นตายเรา มิยอมให้ผู้ใดล่วงละเมิดเด็ดขาด…เอาล่ะตอนนี้พวกเจ้าทั้งคู่ไปหาอาวุโสเพลิงทองแดงสองคนนั้นเพื่อเดิมพันเถอะ”
‘น่าเสียดายจริง…ทั้งเนื้อทั้งตัวข้ากลับมีคะแนนสะสมอยู่ร้อยเดียว…’
ระหว่างเดินไปลงเดิมพัน ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะลอบทอดถอนในใจ ขณะเดียวกันก็ลอบภาวนาในใจ ‘ขอให้ทุกคนมันแทงข้างหยางเหวินให้หมดเถอะ…พอข้าชนะอย่างน้อยก็จะได้คะแนนสะสมมหาศาลอยู่ดี’
“หยางเหวิน! เจ้าไม่ไปแทงข้างตัวเองรึไง?”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนแทงข้างตัวเองและเดินไปรอที่สังเวียนเป็นตายเรียบร้อยแล้ว เนี่ยสุ้ยที่เห็นหยางเหวินยังยืนนิ่งอยู่ก็กล่าวเตือนออกมา
ทันใดนั้นหยางเหวินอดไม่ได้ที่จะสะดุ้ง สติสตังหวนกลับเข้าร่างก่อนที่จะเร่งรุดไปแทงเดิมพันบ้างทันที
หลังลงเดิมพันเสร็จ หยางเหวินก็ขึ้นไปยังสังเวียนประลองเป็นตายที่ต้วนหลิงเทียนไปรออยู่ก่อนแล้ว สองตาเปี่ยมเจตนาไม่ดีของมันมองจ้องต้วนหลิงเทียนเขม็ง
“ต้วนหลิงเทียน ถึงแม้ข้าไม่รู้ว่าเจ้าไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้กล้าลงนามในสัญญาประลองเป็นตายกับข้า หยางเหวิน แต่ข้าจะบอกให้เจ้ารู้เอาไว้ ว่าวันนี้ข้าจะฆ่าเจ้าล้างแค้นให้น้องชาย! สะสางความแค้นระหว่างเจ้ากับบิดาให้สิ้น!!”
หยางเหวินกล่าวออกมาด้วยสีหน้าดุร้าย
