“มันยังกล้าตามไปหรือ…ดูเหมือนว่าหากมิเห็นโลงศพมิหลั่งน้ำตา! ต้องเห็นสัญญาลงนามประลองเป็นตายก่อนค่อยสำนึกสินะ!”
“แต่การกระทำของมันครั้งนี้นับว่าได้ผลไม่น้อย…ถึงแม้มันอาจจะอ่อนด้อยกว่าศิษย์พี่หยางเหวินในแง่ของพลังฝีมือ แต่เรื่องใจนับว่ากดดันศิษย์พี่หยางเหวินได้แล้วจริงๆ”
“ใช่ พวกเจ้าดูสีหน้าศิษย์พี่หยางเหวินเข้าเถอะ…”
…
เมื่อสายตาของเหล่าศิษย์ชั้นยอดหันมาตกที่ร่างหยางเหวินมากเข้า เพื่อรักษาหน้าหยางเหวินจึงไม่กล้าชักหน้าเคร่งสืบต่อ เร่งปั้นหน้าเย้ยเยาะกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยน้ำเสียงดูแคลนออกมา “ต้วนหลิงเทียนข้าจักรอดู…ว่ายามถึงวิหารเป็นตาย และอยู่ต่อหน้าสัญญาประลองเป็นตาย เจ้ายังจะทำเป็นเข้มได้เหมือนตอนนี้หรือไม่!!”
“ถึงตอนนั้นข้าหวังว่าเจ้าจะมีความกล้ามากพอไม่ขาอ่อนตอนลงนามในสัญญาประลองเป็นตายเล่า…”
“แต่ต่อให้เจ้าไม่กล้าลงนาม ข้าก็ยังจะทุบตีเจ้าให้ยับ ยังจะค่อยๆถลกหนังหน้าเสแสร้งนั่นของเจ้าออกมาทำพรมเช็ดเท้า!!” วาจาท้ายประโยคของหยางเหวินช่างเย็นเยียบเสียดกระดูกนัก ประหนึ่งจะผุกแทรกขึ้นมาจากหล่มน้ำแข็งก็ไม่ปาน กระทั่งเหล่าศิษย์ชั้นยอดที่ไม่ได้เป็นเป้าหมายวาจาอำมหิตดังกล่าว ยังอดไม่ได้ที่จะหนาวสะท้านขนลุกเกรียว!
“ถลกหนังหน้าข้า?”
หลังได้ยินวาจาอำมหิตเยียบเย็นของหยางเหวิน ลึกลงไปในดวงตาของต้วนหลิงเทียนพลันเผยประกายดุร้ายออกมาเรืองๆ
อย่างไรก็ตามสีหน้าของเขายังสงบ…สงบจนน่ากลัว!
