“ศิษย์น้องหลิงเทียน ขุนเขาเขียวยังอยู่ไยต้องกลัวไร้ฟืนไฟ…ขอเพียงเจ้ามีชีวิตอยู่สักวันต้องล้างแค้นได้แน่! อย่าได้วู่วามไปวิหารเป็นตายกับหยางเหวินมัน!!”
“หากเจ้าไปวิหารเป็นตายกับมันจนไปลงนามในสัญญาประลองเป็นตายแล้ว…ต่อให้เจ้าคิดเปลี่ยนใจก็สายเกินไป!”
ซุนเต๋อเร่งกล่าวเกลี้ยกล่อมต้วนหลิงเทียนออกมาอย่างร้อนรน
ความนัยวาจาของมันก็เข้าใจได้ง่ายนัก
ขอเพียงไม่ตายก็ล้างอายได้!
มาตายตอนนี้ไม่คุ้มกันเลย!
“ขอบคุณศิษย์พี่ซุนเต๋อมากที่ห่วงใย…แต่ข้ามั่นใจ!”
ต้วนหลิงเทียนหันไปยิ้มกล่าวกับซุนเต๋อด้วยความมั่นใจ จากนั้นค่อยหันไปสนใจอีกคนที่ส่งเสียงกล่าวเตือนเขา
อีกคนที่กล่าวเตือนเขานั้น เป็นคนที่เขาเคยเจอแค่ครั้งเดียวเท่านั้น จึงทำให้ประหลาดใจไม่น้อยว่าไฉนอีกฝ่ายถึงมากล่าวเตือนเขาได้…
คนๆนี้เป็นศิษย์ชั้นยอดที่เขาเจอเมื่อ 10 วันก่อน
ตอนนั้นเขาพึ่งออกจากอาคารขึ้นทะเบียนศิษย์ใหม่มาและไม่รู้ทางไปเขตที่พัก จึงได้ไปหยุดอีกฝ่ายเอาไว้เพื่อถามทาง
นอกจากเรื่องนี้ เขาก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับอีกฝ่ายเลย
แต่คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าอีกฝ่ายจะกล่าวหยุดเขา อีกทั้งฟังจากน้ำเสียงยังคล้ายเป็นห่วงไม่น้อย
“ศิษย์พี่ ไฉนท่านถึงเรียกหาข้าว่าศิษย์พี่ล่ะ?”
