“หากได้รับคำเตือนจากจ้าววังจู ท่านพ่อสมควรรู้ดีว่าต้องทำอย่างไร…ยังนับว่าโชคดีนักที่อาวุโสกัวฉงกล่าวเตือนเรื่องก่อนหน้าออกมา ไม่งั้นข้าไม่มีทางรู้ถึงภัยซ่อนเร้นครั้งนี้ได้เลย”
พอนึกถึงเรื่องนี้ใจต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะหลั่งเหงื่อเย็น
ภัยซ่อนเร้นนี้หากจัดการป้องกันไม่ดี เกรงว่าอาจก่อให้เกิดหายนะอันใหญ่หลวง!
อันที่จริงต้วนหลิงเทียนกระทั่งคิดจะย้อนกลับไปยังภูมิภาคเบื้องล่างด้วยตัวเอง
อย่างไรก็ตามพอฉุกคิดได้ว่าตอนนี้เขาเป็นศิษย์ที่กำลังถูกลงโทษให้มาใช้แรงงานที่หมืองคนหนึ่งเท่านั้น และเขายังต้องทำงานในเหมืองแห่งนี้ไปอีกสักพัก เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เพราะทางเหมืองลำดับที่ 1 คงไม่มีทางหลับตาข้างหนึ่งให้เขาจากไปไหนได้แน่…
ไม่เพียงเท่านั้นหลังจากนี้อีกไม่กี่วันถึงเขาจะตีความเวทย์พลังปราการเต่าทมิฬจนเพาะสร้างต้นแบบใช้ออกได้สำเร็จ เขาก็ยังต้องทำเรื่องย้ายไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อรับสถานะศิษย์สายในก่อนอยู่ดี
กล่าวได้ว่าพอถึงตอนนั้น การที่เขาคิดจะปลีกตัวออกจากลัทธิบูชาไฟโดยให้พ้นหูตาของหลี่อันที่สมควรจับตาดูเขาทุกฝีก้าว เกรงว่าคงกระทำได้ยากเย็นนัก
‘รีบตีความเวทย์พลังปราการเต่าทมิฬต่อดีกว่า จากเคล็ดความที่เข้าเข้าใจไปแล้วกว่า 8 ส่วน อีกไม่เกิน 5-6 วันข้าสมควรเพาะสร้างต้นแบบกระทั่งใช้ออกได้สำเร็จ!’
