ันใดนั้น เจียงผิงอันก็สังเกตเห็นบางสิ่ง ม่านตาของเขาหดตัว รีบแบมือเร่งปราณออกมา
มันควรเป็ นปราณวิญญาณสีขาว แต่ยามนี้มีจุดแสงด่างพร ้อยสี เขียวออกมาด้วย
เจียงผิงอันตกตะลึง วางมือลงบนบุปผาข้างกาย
เพียงพริบตา บุปผานั้นก็เหี่ยวเฉาสลายเป็ นธุลี
/
หากเป็ นปราณวิญญาณทั่วไป มันจะเร่งความเร็วการเติบโตของ บุปผา
แต่ปราณวิญญาณที่เจียงผิงอันปล่อยออกสัมผัสบุปผานี้ ไม่ เพียงมิเร่งการเติบโตบุปผา ยังทาให้มันเหี่ยวเฉาในพริบตา!
เจียงผิงอันเกือบสะดุ้ง
ปราณวิญญาณของเขามีพิษ!
หัวใจของเขาตกตะลึง ประหลาดใจ… สุดท้ายก็กลายเป็ นความ ลิงโลด
ด้วยความสามารถนี้ จะสู้ศัตรูได้ในภายหน้าแน่นอน และอีกฝ่ าย ไม่มีทางป้ องกันมันได้ด้วย!
ช่างน่าประหลาดใจนัก มิคาดเลยว่าเรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้น พิษจาก เจ้าแมลงผนวกเข้ากับร่างของเขาได้!
ได้ไพ่ตายมาอีกหนึ่ง!
“เจ้าชอบกินพิษ ก็กินอีกสักหน่อยนะ”
/
เจียงผิงอันเก็บปราณวิญญาณของตน ยกตะเกียบบิปลามังกร เหลืองทองเจือพิษเข้าปากอีกค า
ไม่ว่าอย่างไร ก็สมควรเร่งการเติบโตพัฒนาของแมลงตัวนี้ให้ไว
ยิ่งแมลงหมื่นพิษเจ็ดดารามีพิษร ้าย เขายิ่งแข็งแกร่งด้วย
ภายหน้ายามสู้ศัตรู ศัตรูก็จะน้าลายฟูมปากนอนชักไปโดยตั้ง ตัวรับไม่ทันสักนิด
ครั้งนี้นับเป็ นโชคในคราวเคราะห์ มิคาดเลยว่าร่างกายของเขาจะ เกิดการเปลี่ยนแปลงใหญ่โตเช่นนี้
เจียงผิงอันฝึกฝนต่อไปเพื่อเตรียมตัวเข้าสู่เกาะเทวะ
เกาะเทวะมีสิ่งใดอยู่กันแน่?
