“บ้า! มันบ้าไปแล้ว! มันคิดว่าศิษย์พี่ซุนเต๋อจะเหมือนศิษย์เซียนนภาขั้นต้นที่มันฆ่าไปหรือไง? ตอนนี้เท้าข้างหนึ่งของศิษย์พี่ซุนเต๋อเสมือนก้าวย่ำลงไปในขอบเขตเซียนนภาขั้นเชี่ยวชาญแล้ว กระทั่งอาจทะลวงถึงเซียนนภาขั้นกลางได้ทุกเมื่อ!”
“มิผิด! ตราบใดที่ศิษย์พี่ซุนเต๋อทะลวงถึงขอบเขตเซียนนภาขั้นเชี่ยวชาญล่ะก็ ศิษย์พี่ย่อมมีโอกาสสูงนักที่จะได้เข้าเป็นศิษย์ฝ่ายในของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ถึงวันนั้นศิษย์พี่ก็สามารถออกจากเหมืองลำดับที่ 1 แห่งนี้ได้ โดยไม่ต้องรับโทษทัณฑ์อันใดอีก!”
…
ฟังจากวาจาของเหล่าศิษย์แท่นบูชาจตุรลักษณ์ จะเห็นได้ว่าพวกมันเลื่อมไสและเคารพผู้ที่ถูกเรียกว่า ‘ศิษย์พี่ซุนเต๋อ’ คนนี้ขนาดไหน
ในวาจายังเป็นไปในทิศทางเดียวกัน ต้วนหลิงเทียนไม่น่าเอาชนะศิษย์พี่ซุนเต๋อของพวกมันได้
อย่างไรก็แล้วแต่ พอได้เห็นต้วนหลิงเทียนนั่งขัดสมาธิกลางอากาศใกล้ๆตำหนักเอกอุคล้ายเฝ้ารอซุนเต๋อกลับมา พวกมันก็ไม่มีใครคิดจะกลับไปพักผ่อนยังที่พักของตัว ต่างรอซุนเต๋อกลับมาเหมือนต้วนหลิงเทียนเช่นกัน
เมื่อเวลาผ่านไปเหล่าศิษย์ที่ออกไปทำงานก็ทยอยกลับกันมาเรื่อยๆ
เมื่อพวกมันเห็นว่า ต้วนหลิงเทียนสมควรคิดช่วงชิงตำหนักเอกอุของซุนเต๋อแน่แล้ว พวกมันก็ไม่คิดกลับไปพักแต่อย่างไรและเลือกจะลอยร่างขึ้นมารอคอยพร้อมกับคนที่อยู่ก่อนหน้าเช่นกัน
