รอยยิ้มขื่นขมปรากฏขึ้นที่มุมปากของหนิวคง หากมันรู้มาก่อนแต่แรกว่าอีกฝ่ายคือ ‘ต้วนหลิงเทียน’ คนนั้นล่ะก็ ต่อให้มันมีความกล้ามากกว่านี้อีกร้อยเท่ามันก็ไม่กล้าคิดช่วงชิงตะกร้าใหญ่พิเศษจากมือของอีกฝ่าย
ขณะเดียวกัน ทางด้านเหล่าศิษย์แท่นบูชาจตุรลักษณ์ก็เริ่มหันมองไปยังหนิวคงด้วยสายตาสงสาร
ถึงแม้พลังฝีมือของหนิวคงจะดี แต่ก็ไม่มีอะไรต่อหน้าต้วนหลิงเทียน
ด้านต้วนหลิงเทียนนั้น เขาก็ไม่ได้รู้เลยว่าตอนนี้ตัวตนของเขาถูกเหล่าศิษย์แท่นบูชาจตุรลักษณ์เหล่านี้ล่วงรู้แล้ว
หลังจากเข้ามาในส่วนลึกของเหมือง ต้วนหลิงเทียนก็พบสายแร่หินเซียนที่มีหินเซียนแน่นหนา เลยเริ่มลงมือขุดหินเซียนทันที แน่นอนว่าด้วยพลังฝีมือของเขาตอนนี้คิดใช้พลังขุดหินเซียนออกมานับเป็นเรื่องราวอันง่ายดายนัก
ไม่นานจะกร้าขนาดใหญ่พิเศษของเขาก็เต็มไปด้วยหินเซียน
หินเซียนที่ขุดออกมาสดๆจากเหมืองนั้น ขนาดแน่นอนว่าไม่ได้เท่าเทียมกันไปทุกก้อน แถมยังหม่นคล้ำไร้ประกายเพราะไม่ได้ผ่านการขัดเกลา
‘ขุดมาตั้งนานไม่เห็นเจอหินเซียนระดับกึ่งสวรรค์สักก้อนเลย…’
หลังขุดหินเซียนมาอยู่นาน แต่ต้วนหลิงเทียนก็ไม่พบหินเซียนระดับกึ่งสวรรค์แม้แต่ก้อนเดียว
‘ตอนนี้หินเซียนก็เต็มตะกร้าแล้ว…ดูเหมือนข้าต้องเอามันออกไปส่งก่อน ไม่รู้ว่าวันนี้ข้าต้องขุดอีกกี่ตะกร้าถึงจะครบกำหนด…’
ต้วนหลิงเทียนลอบสงสัยในใจ
อันที่จริงต้วนหลิงเทียนใช้เวลาในการขุดหินเซียนน้อยมาก
