“อย่าได้บอกข้า…ว่าเจ้านี่เป็นศิษย์ใหม่ที่พึ่งเข้ารว่มลัทธิบูชาไฟ แล้วบังเอิญกระทำความผิดจนถูกส่งมารับโทษสำนึกตัวที่นี่?”
ครู่ต่อมาทุกคนก็ได้แต่ลอบสรุปกันไปแบบนี้
“คิดจะแย่งของๆข้าด้วยพลังฝีมือเพียงเท่านี้?”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองหนิวคงด้วยสายตาเยียบเย็น ตอนนี้สีหน้าของหนิวคงซีดเซียวจนแทบไร้สีเลือด พอเห็นต้วนหลิงเทียนมองมาเช่นนี้ร่างใหญ่สะบักสะบอมก็สั่นเทิ้มขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว
มันรีบปริปากโชกเลือดกล่าวคำขอขมาออกมาอย่างเร็วไว “ศิษย์พี่โปรดมีเมตตา! ข้าน้อยมีตาแต่หามีแววไม่ ไท่ซานอยู่เบื้องหน้ากลับมิอาจแลเห็น ขอศิษย์พี่มีเมตตาละเว้นข้าสักครั้งเถอะ!”
เหตุผลที่หนิวคงเร่งขอขมาลาโทษต้วนหลิงเทียนออกมาแบบนี้ เพราะมันหวาดกลัวต้วนหลิงเทียนจะลงมือทุบตีมันซ้ำ!
เพราะถึงแม้ในลัทธิบูชาไฟ จะมีกฏเข้มงวด ศิษย์ทุกคนไม่ได้รับอนุญาตให้ฆ่าฟันสหายศิษย์หรือแม้กระทั่งทำให้พิการอันใด แต่ทว่าการลงมือทุบตีให้ปางตายทั้งไม่พิการย่อมไม่ถือว่าผิดกฏ!
“ไม่ใช่ว่าเจ้าคิดจะสั่งสอนบทเรียนเรื่องมารยาทที่พึงมีต่อรุ่นพี่ให้ข้าเหรอ?”
เมื่อเห็นหนิวคงยอมรับความผิดกล่าวคำขอขมาออกมา ความขุ่นเคืองในใจต้วนหลิงเทียนค่อยทุเลาลง กล่าวถามออกมันไปเสียงเบา
“ไม่กล้า! หนิววคงไม่กล้าแล้วขอรับศิษย์พี่!!”
หนิวคงเร่งประคองร่างสะบักสะบอมให้ลุกขึ้นมาโค้งศีรษะอย่างร้อนรน เพราะหวาดกลัวต้วนหลิงเทียนจะลงมือทุบตีมันซ้ำจริงๆ
“เหอะ!”
