เนื่องจากต้วนหลิงเทียนเป็นฝ่ายกล่าวปฏิเสธออกมาเอง อาวุโสเพลิงทองแดงของแท่นบูชานกไฟก็ไม่คิดเซ้าซี้ให้มากความ อย่างไรก็ตามมันยังกำชับเรื่องสุดท้ายแก่ต้วนหลิงเทียน “เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า ส่วนเรื่องจำนวนหินเซียนที่เจ้าต้องขุดวันนี้ เจ้าลองถามผู้อื่นดูเถอะ เพราะจำนวนหินเซียนที่กำหนดให้ขุดในแต่ละวันอาจมีการเปลี่ยนแปลงได้ทุกเมื่อ…นอกจากนั้นเรื่องต้องไปส่งหินเซียนที่ขุดที่ใด เจ้าก็ลองถามเอาแถวนั้นดู”
“เอาล่ะ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า ก่อนที่จะจากไป
หลังออกจากโต๊ะลงทะเบียนแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ไปหาที่เปลี่ยนเป็นชุดใหม่ประจำเขตลงทัณฑ์ สะพายตะกร้าใบใหญ่เอาไว้ด้านหลังอย่างทะมัดทะแมง ค่อยเดินตามกลุ่มคนที่สะพายตะกร้าว่างเปล่าไป
ด้วยการมาถึงพร้อมตะกร้าใบใหญ่ของต้วนหลิงเทียน แน่นอนว่าเขาย่อมเป็นจุดสนใจไม่น้อย
หลังเดินปะปนมากับกลุ่มที่ดูเหมือนกำลังจะไปขุดหินเซียนเพิ่มไม่นาน ต้วนหลิงเทียนก็สัมผัสได้ว่ามีสายตามากมายที่มองจ้องมาที่เขา
‘เพราะข้าเป็นหน้าใหม่ที่พึ่งมาหรือยังไงนะ ถึงได้จ้องกันจัง…’
ตระหนักได้ถึงสายตามากมายที่มองมา ใจต้วนหลิงเทียนก็ลอบคาดคิดไปด้วยความสงสัย แต่เขายังไม่รู้เลยว่าที่ทั้งหมดจ้องเขา ล้วนเป็นเพราะตะกร้าใบใหญ่พิเศษด้านหลังเท่านั้น…
“ดูเหมือนว่าข้าจักมิเคยเห็นคนที่สะพายตะกร้าใบใหญ่พิเศษคนนั้นมาก่อนเลย…”
“เป็นหน้าใหม่หรือไม่?”
“อาจเป็นได้ แต่นั่นก็มิแน่นัก”
