เป็นอย่างที่มันเดาไว้ไม่มีผิด
‘โชคดีที่ข้าใช้ทักษะลับที่ต้วนหลิงเทียนถ่ายทอดเอาไว้ตลอดเวลา…’
เมื่อหลี่อันใช้ทักษะควาญวิญญาณกับจูลู่ฉี สติของจูลู่ฉีก็ดับไปทันที คนคล้ายหุ่นกระบอกตัวหนึ่ง
หลี่อันมองจูลู่ฉีเบื้องหน้าที่คล้ายหุ่นกระบอกไปแล้วด้วยสายตาเยียบเย็น กล่าวถามออกไปทันที “เจ้าเป็นผู้ใด”
“ข้าคือจูลู่ฉี”
ประกายตาจูลู่ฉีหม่นแสงลงไม่ต่างคนตาย ทว่าคนกลับสามารถตอบคำถามของหลี่อันจากจิตใต้สำนึกออกมาอย่างไร้คำโป้ปด
“แล้วผู้ใดคือต้วนหลิงเทียน?”
หลี่อันกล่าวถามออกมาอีกครั้ง
“สหายของข้า”
จูลู่ฉีกล่าวตอบอีกรอบ
“ภูมิหลังของมันเป็นเช่นไร แล้วมันมาจากที่ใดกันแน่?”
ขณะที่หลี่อันยิงคำถามนี้ออกไปลูกตาของมันก็เผยความตื่นเต้นออกชัด เพราะนี่คือสิ่งที่มันอยากรู้มากที่สุด!
ตราบใดที่มันสืบค้นภูมิหลังความเป็นมาของต้วนหลิงเทียนได้ล่ะก็ มันส่งข่าวเรื่องนี้ไปให้หยางชงสหายของมันที่วังอุดรไพศาล แน่นอนว่าคราวนี้หยางชงต้องจัดการญาติสนิทมิตรสหายของต้วนหลิงเทียนจนเหี้ยนแน่!
กระทั่งหากจับตัวคนสำคัญของต้วนหลิงเทียนไว้ในกำมือ เรื่องจะบีบคั้นให้ต้วนหลิงเทียนออกจากลัทธิบูชาไฟไปช่วยเหลือก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้!
และทันทีที่ต้วนหลิงเทียนออกนอกเขตลัทธิบูชาไฟเมื่อใด คนก็ไม่ต่างใดจากปลาบนเขียงให้พวกมันแล่สับได้ตามใจ!
“ข้ามิรู้”
