“เหอะๆที่แท้ก็เป็นเช่นนี้…เว่ยเหอมิเพียงมิอาจล้างแค้นให้ศิษย์ที่ตายตกได้ สุดท้ายยังต้องเป็นฝ่ายังเวยชีวิตเสียเอง”
เสียงคนหลังดังขึ้นเข้าหูต้วนหลิงเทียน
‘ดูเหมือนว่าสุดท้ายอาวุโสกัวฉงก็ทำตามที่ข้าบอกสินะ…’
มุมปากต้วนหลิงเทียนยกยิ้มเฉยเมยออกมา เมื่อได้รู้ว่าสุดท้ายกัวฉงก็ทำตามคำชี้แนะของเขา
“ต้วนหลิงเทียน”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกำลังคิดถึงกัวฉง พลันมีเสียงหนึ่งดังก้องฟ้ามาแต่ไกล เจ้าของเสียงที่กล่าวเรียกก็เป็นชายชราร่างกำยำคนหนึ่งที่คุ้นตา…
เป็นกัวฉง!
กัวฉงได้มาตามนัดหมาย เพื่อพาต้วนหลิงเทียนไปยังเหมืองลำดับที่ 1 ที่แท่นบูชาจตุรลักษณ์รับผิดชอบร่วมกัน
“อาวุโสกัวฉงหลังจากที่ท่านปล่อยข่าวออกไปแล้ว ทางหอคุมกฏที่ดินแดนสักดิ์สิทธิ์ได้ตรวจสอบหรือไม่ว่าเป็นผู้ใดปล่อยข่าว?”
ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะกล่าวถามออกมา ขณะเดินทางไปยังเหมืองลำดับที่ 1
“ย่อมตรวจสอบ”
กัวฉงพยักหน้ารับ ก่อนที่จะมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาลึกซึ้ง “เรื่องราวเป็นอย่างที่เจ้าว่าเอาไว้มิมีผิด…หลังหอคุมกฏพบว่าเป็นข้าที่ปล่อยข่าวลือนี้เอง พวกมันก็มิได้สร้างปัญหาอะไรให้ข้า”
ทุกเรื่องราวเป็นไปดั่งที่ต้วนหลิงเทียนได้กล่าวไว้หมดสิ้น
ด้วยเหตุนี้ทำให้กัวฉงอดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนกกับความคิดอ่านของต้วนหลิงเทียน ที่คาดการณ์เรื่องราวทั้งหมดได้ในเวลาอันสั้น
ในใจมันยังอดลอบตัดสินไปเสียไม่ได้…
