“หอคุมกฏเป็นดั่งสถานที่ทรงเกียรติและคงความศักดิ์สิทธิ์นัก…หากกระทั่งเว่ยเหอที่กล้าไม่เคารพทั้งดูหมิ่นหอคุมกฏยังไม่ถูกตัดสินโทษตาย ไยจะไม่เป็นการลดทอนความน่าเชื่อถือของหอคุมกฏเอง? ในลัทธิบูชาไฟเราใครบ้างไม่รู้ว่าหอคุมกฏเป็นสถานที่ๆมิอนุญาตให้ผู้ใดดูหมิ่นหยามหยันได้! หากคนที่ไม่เห็นหัวหอคุมกฏยังมีชีวิตอยู่หลังทำเรื่องเช่นนี้ แล้วต่อไปผู้ใดจะกริ่งเกรงอำนาจของหอคุมกฏอีก? ผู้คนไม่แห่กันคลางแคลงสงสัยจนฟ้องร้องว่าหอคุมกฏไร้ความยุติธรรมกันวุ่นวายรึ?”
ต้องกล่าวเลยว่าเจ้าของเสียงคนนี้ มันทราบเรื่องราวกระจ่างปานเห็นมากับตา
“มันก็จริงอย่างที่เจ้าพูดมา…ว่าแต่ที่แท้เว่ยเหอไปดูหมิ่นหอคุมกฏอย่างไรกันแน่?”
อีกเสียงกล่าวถามด้วยสงสัย
“สหาย…เจ้าควรออกจากบ้านบ้าง! เรื่องมันเป็นเช่นนี้ เห็นว่าเว่ยเหอนั้นได้ยื่นฟ้องร้องด้วยไม่เห็นชอบกับการคัดสินคดีของอาวุโสคุมกฏกัวฉงเรื่องต้วนหลิงเทียน เช่นนั้นมันจึงไปหอคุมกฏเพื่อร้องเรียนอาวุโสกัวฉงว่าใช้อำนาจโดยมิชอบเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว!”
เสียงแรกกล่าวออกอีกครั้ง “ข้าได้ยินมาว่าทางหอคุมกฏก็ไม่ได้นิ่งดูดาย ยังส่งผู้อาวุโสคุมกฏมาท่านหนึ่งเพื่อตรวจสอบเรื่องราวถึงแท่นบูชาเต่าทมิฬเรา…สุดท้ายความจริงปรากฏก็พบว่าที่แท้เป็นเว่ยเหอใส่ร้ายป้ายสีอาวุโสคุมกฏกัวฉงทั้งเพ!”
