หลังจากเก็บเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติไว้กับตัวเรียบร้อย ต้วนหลิงเทียนก็เดินออกจากบ้านไปนั่งที่โต๊ะหินในลานว่างหน้าบ้าน
สิบเดือนในชั้น 4 ของเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติ ด้านนอกก็พึ่งผ่านพ้นไปหนึ่งเดือนเท่านั้น
‘ดูจากเวลา…อีกไม่นานอาวุโสกัวฉงสมควรมาได้แล้ว’
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าวในขณะที่นั่งผ่อนคลายอารมณ์อยู่ที่โต๊ะหินอ่อน
และตอนนี้เองพลันมีเสียงสนทนาดังขึ้นจากเรือนชั้นรองที่อยู่ไม่ไกล
“นี่พวก เจ้าได้ยินหรือนี้แล้วหรือไม่…เห็นว่าเว่ยเหอศิษย์เอกของอาวุโสหลี่อัน ได้ถูกหอคุมกฏพิพากษาโทษประหารไปเมื่อ 3 วันก่อน!”
เว่ยเหอถูกตัดสินประหารชีวิต?
ได้ยินเรื่องนี้ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ
ไม่นานหลังจากนั้น อีกเสียงก็ดังขึ้น “นี่เจ้าพูดจริงเรอะ! อย่าบอกข้านะว่าเป็นเพราะข่าวลือว่าเว่ยเหอไปดูหมิ่นหอคุมกฏนั่นน่ะ?”
“หึ แค่ข่าวลือหรือ? ถึงแม้จะไม่มีใครทราบว่าผู้ใดแพร่ข่าวลือว่าเว่ยเหอลูบคมหอคุมกฏในดินแดนศักดิ์สิทธิ์…แต่เว่ยเหอก็ถูกคุมตัวอยู่ที่ห้องลงทัณธ์ในหอคุมกฏของดินแดนศักดิ์สิทธิ์จริง!”
เสียงแรกดังขึ้นอีกครั้งทันที “บางทีตอนแรกข้าเชื่อว่าด้านหอคุมกฏเองก็เพียงคิดลงทัณฑ์สถานหนักเท่านั้น เพราะอย่างไรเว่ยเหอก็เป็นอาวุโสเพลิงทองแดงที่มีรากวิญญาณสีน้ำเงินคนหนึ่ง! อย่างไรก็ตามกลับมีคนจงใจแพร่ข่าวลือเรื่องเว่ยเหอแคลงใจในความยุติธรรมของหอคุมกฏออกมา…เรียกว่าไม่ต่างใดจากราดน้ำมันรดกองไฟแม้แต่น้อย!”
