ส่วนอีกด้านหนึ่งนั้น ต้วนหลิงเทียนที่เหินตามเมิ่งจินมา หลังมองไปรอบๆและเริ่มเห็นว่ามีคนอยู่บางตาแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวถามออกมาเสียงดัง “อาวุโสเมิ่งจิน นี่ท่านคิดจะพาข้าไปที่ไหนกันแน่?”
“ไปที่ใดเดี๋ยวเจ้าก็จักได้รู้เอง”
เมิ่งจินหยุดร่างลงก่อนหันมาตอบคำต้วนหลิงเทียนเสียงเบา
อย่างไรก็ตามหลังได้ยินคำตอบนี้ของเมิ่งจิน ต้วนหลิงเทียนกลับหยุดร่างลงกลางหาว ขมวดคิ้วกล่าวออกทันที “อาวุโสเมิ่งจิน หากท่านไม่ให้ความกระจ่างกับข้า เช่นนั้นอย่าได้โทษข้าหากข้าไม่ให้ความร่วมมือกับท่าน เพราะผู้ใดจะไปรู้ว่าใช่ท่านกำลังหาทางแก้แค้นให้ศิษย์ของท่านที่ถูกข้าทุบตีไปเมื่อสองเดือนที่แล้วหรือไม่?”
“แก้แค้นเจ้า?”
ได้ยินวาจานี้ของต้วนหลิงเทียน เมิ่งจิน ถึงกับอึ้งไปพักหนึ่ง ค่อยระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังร่า “ฮ่าๆๆ เจ้าหนุ่มเจ้าวางใจเถอะ! อาวุโสเช่นข้ามิลดตัวลงไปทุบตีทำร้ายพวกเจ้าเรื่องทะเลาะเบาะแว้งของชนรุ่นหลังสองคนหรอก! นอกจากนั้นที่เจ้าทุบตีศิษย์ข้ามีอันใดไม่ดี? ยังถือว่าเป็นการลดความจองหองถือดี มอบบทเรียนล้ำค่าให้แก่มัน! ตัวข้ามีแต่จะสุขใจยิ่ง ไฉนข้าต้องไปล้างแค้นอันใดกับเจ้าเล่า?”
