“ท่านอาจารย์ หยวนหงตกตายเพื่อท่าน…เช่นนั้นการตายของมันหาได้สูญเปล่าอันใด นี่ยังนับเป็นเกียรติอันใหญ่หลวงของมันแล้ว”
เว่ยเหอส่ายหัวไปมา
ก่อนที่วาจาสืบต่อจะดังขึ้น น้ำเสียงยังเปลี่ยนเป็นเยียบเย็น แววตาดุร้ายราวหมาป่าเผยจิตอำมหิตออกชัด “มันก็แค่…ข้ามิคาดคิดจริงๆว่าฆาตกรฆ่าหยวนหงกลับมีวิธีเอาตัวรอดเช่นนี้! มันเป็นเพียงผู้มีพรสวรรค์รากวิญญาณสีเหลืองจริงๆหรือท่านอาจารย์?”
วาจาท้ายประโยคของเว่ยเหอ แฝงเร้นไว้ด้วยความสงสัยเต็มใจ บ่งบอกให้ชัดว่ามันเองก็ไม่พอใจมากมายเพียงใดที่ศิษย์ของตัวต้องตายอย่างไร้ความเป็นธรรมเช่นนี้
ภายใต้อาณัติของมัน ก็พึ่งมีหยวนหงเป็นศิษย์เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น
ถึงแม้ว่าหยวนหงจะไม่ได้มีพรสวรรค์โดดเด่นอะไรมากมาย แต่อีกฝ่ายกลับมากไหวพริบ สามารถเข้าใจอะไรได้ง่ายดายทั้งยังเชื่อฟังและเคารพมันถึงที่สุดจึงเป็นที่ถูกใจของมันนัก
เมื่อวานหลังพึ่งออกจากการปิดด่านฝึกตนมา มันก็คิดไปหาศิษย์คนนี้ที่แท่นบูชานกไฟเพื่อชี้แนะวรยุทธ์และมอบทรัพยากรบ่มเพาะให้อีกฝ่ายไว้ใช้ฝึกปรือ
แต่ผู้ใดจะไปรู้ ว่าทันทีที่มันไปถึงแท่นบูชานกไฟ มันกลับได้รับทราบข่าวสะท้านใจแทน…หยวนหง ศิษย์คนเดียวของมันถูกผู้คนฆ่าตายเสียแล้ว…
และฆาตกรที่สังหารหยวนหงกลับเล็ดรอดโทษประหารไปท่ามกลางความเหลือเชื่อของผู้คน! หลังจากสืบหาความอยู่พักหนึ่ง เว่ยเหอ ก็ได้รับทราบว่าฆาตกรฆ่าศิษย์ของมันคนนี้เรียกว่าต้วนหลิงเทียน!
