“แต่ที่มันลงมือฆ่าหยวนค่วงน้องชายศิษย์ข้าทั้งๆที่หยวนค่วงก็มิมีอันใดจะสู้กับมัน เช่นนั้นเห็นชัดว่ามันเป็นฆาตกรฆ่าผู้บริสุทธิ์! นอกจากนั้นเรื่องนี้ก็มีศิษย์แท่นบูชานกไฟที่เป็นพยานรู้เห็นจำนวนมาก…”
“อย่าได้บอกข้าว่าหอคุมกฏที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์กลับเห็นชอบกับคำตัดสินคดีนี้ของกัวฉงจริงๆ?”
วาจาท้ายประโยคยามกล่าว น้ำเสียงของเว่ยเหอเผยความไม่พอใจออกมาถึงที่สุด
“กัวฉงมันเขียนสำนวนพิจารณาคดีส่งหอคุมกฏ โดยลงบันทึกเอาไว้ว่า…ต้วนหลิงเทียนคนนั้นที่แท้เป็นผู้มีพรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงิน! เป็นเพราะเรื่องนี้ทางหอคุมกฏจึงมิคิดจะสนใจขุดคุ้ยรายละเอียดอะไร เลือกมองผ่านเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนเจตนาฆ่าศิษย์ทั่วไปคนหนึ่ง…”
หลี่อันกล่าวตอบเสียงเข้ม
พอกล่าวถึงเรื่องนี้ขึ้นมาหลี่อันก็รู้สึกหงุดหงิดหัวเสียไม่น้อยเช่นกัน
“พรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงิน?”
เว่ยเหอชะงักไปครู่หนึ่ง ค่อยกล่าวสืบต่อออกมาว่า “ท่านอาจารย์เท่าที่ข้าสืบรู้มา ต้วนหลิงเทียนผู้นั้นมิใช่มีพรสวรรค์รากวิญญาณเพียงรากวิญญาณสีเหลืองหรอกหรือ ท่านอาจารย์เองก็มิใช่ว่าอยู่ด้วยในวันทดสอบพรสวรรค์เหล่าศิษย์ที่แท่นบูชาเต่าทมิฬหรือไร?”
“มิผิด!”
