เจียงผิงอันกังวลว่าหากขนส่งของโดยทั่วไปจะเสียเวลาและไม่ปลอดภัย
เขาจึงอยากใช้ค่ายกลเคลื่อนย้าย
ทว่าการใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายมีมูลค่ามหาศาล ปกติแล้วจึงไม่ใช้กัน
“ได้!”
เซี่ยชิงตอบรับอย่างไร้ลังเล
ก่อนหน้านี้นางเคยพยายามซื้อใจหวังเหริน แต่หวังเหรินหาให้โอกาสนางไม่ และไม่อยากเข้ายุ่งกับความขัดแย้ง
ภายหลัง หวังเหรินบาดเจ็บ เซี่ยชิงจึงรามือเลิกเซ้าซี้
ยามนี้ เมื่อหวังเหรินมีโอกาสฟื้นคืน นางย่อมต้องกลับมาตื๊อซื้อใจ
และจะถือโอกาสบอกอีกฝ่ายเรื่องที่เจียงผิงอันถูกวางยาพิษด้วยเลย
นางไม่เชื่อหรอกว่าตาเฒ่าผู้นี้จะไม่มีโทสะ
และด้วยเหตุนี้ หวังเหรินก็จะมาเข้าพวกกับนางแน่นอน
ณ เมืองเฮยเฟิง
ในคอกม้าถัดจากจวนเจ้าเมือง
หวังเหรินผู้เฒ่าชรายิ่งนั่งข้างม้าตัวหนึ่ง ร่างเปรอะโคลนเปื้อนฟาง เหมือนเช่นชายชราสามัญ
“แค่ก ๆ”
หวังเหรินกระอักไอรุนแรง โลหิตย้อมมือแดงฉาน
เขาเลิกเสื้อขึ้น ที่อกมีรอยแผลจากมีดดาบมากมาย แม้จะผ่านมานานปี แผลเหล่านี้ก็ยังไม่ตกสะเก็ด มีกฎอัคคีลี้ลับวูบไหวเคลือบอยู่
ขณะนี้ แผลจากกฎเกณฑ์เหล่านั้นชอนไชลึกถึงไขกระดูกแล้ว เมื่อไร้หญ้าผลึกน้ำแข็ง ก็ไม่มีทางฝืนต้านไหวได้
“เฮ้อ~”
