กูลี่กล่าวสืบต่อ “ทว่าวันนี้เจ้ากลับมาถึงที่นี่และฆ่าพี่น้องสกุลหยวนนั่นทิ้ง ไม่เพียงล้างแค้นให้ข้า แต่ยังทำให้ข้าเคลื่อนไหวได้สะดวก…เช่นนั้นข้าคิดว่าถึงเวลาที่ข้าจะไปได้เสียที”
“พี่กู่…ไม่ว่าท่านจะทำอะไร ขอให้รู้ไว้ว่าท่านมีข้าคอยสนับสนุน”
ตั้งแต่ที่กู่ลี่บอกว่าไม่สะดวกจะกล่าว ต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดจะถามเซ้าซี้อะไรให้มากความ เพราะท้ายที่สุดแล้วทุกคนย่อมมีความลับส่วนตัว
กู่ลี่เองก็ไม่เว้น
ได้ยินวาจานี้ของต้วนหลิงเทียน กู่ลี่พลันแย้มยิ้มออกมาอย่างสบายใจ
“อย่างไรเสีย หากพี่กู่คิดจะออกจากลัทธิบูชาไฟ ข้าขอแนะนำให้ท่านรีบไปเถอะ…หากไปตอนนี้ได้เลยย่อมดีที่สุด! เพราะหากล่าช้า ข้าเกรงว่าอาวุโส 5 ของวังอุดรไพศาลอาจเพ่งเล็งมาที่ท่าน”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกเสียงขรึม ใบหน้าเผยความจริงจังนัก
“ข้าเองก็คิดเช่นนั้น”
กู่ลี่ฟังแล้วก็พยักหน้ารับ และคล้ายมันจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอ่ยบอกต้วนหลิงเทียนขึ้นมา “น้องหลิงเทียน ข้าฝากเจ้าไปร่ำลาจ้าววังจูแทนข้าที”
“ได้พี่กู่!”
ต้วนหลิงเทียนเห็นด้วยทันที
หลังจากนั้นไม่นาน ต้วนหลิงเทียนก็เหินร่างไปส่งกู่ลี่ที่ทางเหนือของแท่นบูชานกไฟ เมื่อถึงเขตทางออกเขาก็หยุดร่างลง
หากยังไปต่อ ก็คงออกนอกเขตลัทธิบูชาไฟแล้ว…
“พี่กู่…ถนอมตัวด้วย”
กู่ลี่ประสานมือกล่าวคำกับกู่ลี่
