สถานที่แห่งนี้มักมีหิมะตกหนักตลอดทั้งปี ทัศนวิสัยใต้เมฆต่ำแทบเป็นศูนย์ มองไปสุดลูกหูลูกตายากแยกแยะทิศทางเพราะทางใดก็ล้วนแล้วแต่เป็นสีขาว ราวกับเป็นอีกโลกหนึ่งที่คงเหลือแต่ภาพพื้นขาวกับฟ้าครามเพียงสอง…
และวันนี้ ณ จุดสูงสุดของยอดเขาแห่งหนึ่งอันปกคลุมไปด้วยหิมะขาวหนาทึบ ปรากฏร่างชายชราในชุดเสื้อคลุมมอซอร่างหนึ่งยืนอยู่บนยอดเขา…ชุดมอซอนั้นแลดูแล้วมิน่าจะขวางกั้นลมหนาวยะเยือกที่แผ้วพานผ่านกายได้เลย
เสื้อคลุมมอซอดังกล่าวโบกสะบัดไหวๆไปตามสายลมหนาว หากแต่คนกลับยืนร่างสงบนิ่งไม่นำพา สภาวะให้ความรู้สึกดั่งเทพเซียนอมตะผู้หนึ่งกำลังทอดตามองโลกหล้า
หากสถานที่แห่งนี้มีบุคคลที่สองอยู่ สังเกตให้ดีจะพบว่าแม้ชายชราผู้นี้จะยืนอยู่บนยอดเขา หากแต่หิมะบางเบากลับไม่บุบยุบ กระทั่งหิมะที่โปรยปรายลงมาดั่งฝ้ายขาว ก็มิอาจสัมผัสต้องแตะถูกร่างของมันได้เลย คล้ายมีม่านพลังไร้ลักษณ์ขุมหนึ่งกำบังเอาไว้..
ฮู้ววว! ฮู้ววว! ฮู้ววว!
…………
ลมหนาวยะเยือกหอบกลิ่นเสียดคมกระหน่ำพัดเข้าใส่ชายชราไม่หยุดหย่อน หากแต่ร่างชรายังคงยื่นตระหง่านอย่างเงียบงัน…
