ลูกตาหวู่ยี่ยามมองต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง บัดนี้กลับเผยประกายวับวาวปิ๊งปั๊ง ไขมันบนหน้าที่เคยเกร็งเพราะถมึงทึงกลับอ่อนยวบแลดูผ่อนคลาย รอยยิ้มยังฉีกกว้างจนตาเล็กๆนั่นแทบปิด…
ตอนนี้คล้ายมันจะลืมเลือนความไม่พอใจต้วนหลิงเทียนก่อนหน้านี้ไปหมดสิ้น!
และทันทีที่มันอ้าปากกล่าวคำอีกครั้ง วาจาแรกที่กล่าวก็คิดรับต้วนหลิงเทียนเป็นศิษย์ทันที!!
อัจฉริยะมากพรสวรรค์ ที่เป็นผู้มีพรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงินแบบนี้ เป็นอะไรที่ผู้อาวุโสเพลิงเงินในลัทธิบูชาไฟกระเหี้ยนกระหือรืออยากรับตัวมาเป็นศิษย์กันนัก!
หวู่ยี่ที่แม้จะเป็นถึงอาวุโสคุมกฏของแท่นบูชานกไฟ ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น!
“อยู่แท่นบูชาเต่าทมิฬมิมีอันใดดีกับเจ้าเลย…หลี่อันน่าตายนั่นไม่พ้นตามรังควาญเจ้าไม่หยุดหย่อนแน่ เจ้าคงลำบากหาทางป้องกันตัวมิใช่น้อย! เช่นนั้นตราบใดที่เจ้าเต็มใจคารวะข้าเป็นอาจารย์ ข้าในฐานะอาจารย์จะไปกล่าวเรื่องนี้กับจ้าวแท่นบูชาเต่าทมิฬ เพื่อย้ายตัวเจ้าจากแท่นบูชาเต่าทมิฬมาอยู่ที่นี่ทันที!!”
ประโยคนี้ขณะที่กล่าว น้ำเสียงของหวู่ยี่ยังคล้ายจะรีบร้อนไม่น้อย!
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนรู้สึกกระอักกระอ่วน และกำลังจะปฏิเสธนั้นเอง
“ผายลม!!”
กัวฉงหันไปมองหวู่ยี่พร้อมตะคอกคำสบถก่อนใดอื่น “ต้วนหลิงเทียนเป็นอัจฉริยะของแท่นบูชาเต่าทมิฬข้า! เจ้าหวู่ยี่คิดขุดกำแพงลักพาตัวคนต่อหน้าข้ากัวฉงจริงๆ? หรือเจ้าคิดว่าข้าคนนี้ตายแล้ว?”
