“ต้วนหลิงเทียน เจ้ามันกำแหงนัก! พบข้าผู้เป็นผู้อาวุโสแต่กลับเรียกหาด้วยชื่อห้วนๆมิเคารพ! เจ้ารู้หรือไม่เรื่องนี้ขัดต่อกฏให้เคารพทั้งมีสัมมาคารวะต่อผู้อาวุโสของลัทธิบูชาไฟ!!”
เมื่อเห็นสีหน้าต้วนหลิงเทียนดูไม่ได้ หลี่อันพลันกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย หากแต่มุมปากลอบแสยะยิ้มสะใจนัก!
ในวาจาของมันฟังได้ว่า กำลังกล่าวหาต้วนหลิงเทียนว่าไม่มีสัมมาคารวะและไม่เคารพต่อผุ้อาวุโส!
“เฮอะ!”
ต้วนหลิงเทียนแค่นคำสบทออกมาเสียงเย็นหลังได้ยินคำของหลี่อัน ยังกล่าวสวนออกไปอย่างไม่ไว้หน้าว่า “ถ้าข้าจำไม่ผิด ไม่ใช่ในลัทธิบูชาไฟแห่งนี้ยังมีกฏอีกข้อหรือไร…ผู้ใหญ่มิอาจใช้อำนาจรังแกกลั่นแกล้งผู้น้อยโดยมิชอบ!”
“วันนี้เจ้าไม่แยแสหน้าชราของเจ้า กลับลดตัวลงมากลั่นแกล้งรังแกผู้น้อยเช่นข้า…แล้วเจ้ายังมีหน้ามาให้ข้าเคารพเจ้า? เหอะ! ขอถามจริงๆ ว่าที่แท้สมองเจ้ามีปัญหาหรือเป็นตัวโง่งมแต่กำเนิด?”
ต้วนหลิงเทียนที่นั่งสงบจิตสงบใจอยู่ดีๆ มาโดนหลี่อันทำลายบ้านแบบนี้ ย่อมเป็นธรรมดาที่จะมีโมโห!
พอมาได้ฟังข้อกล่าวหาจากหลี่อันว่าเขาไม่เคารพผู้อาวุโสเข้าไปอีก ความอดทนสุดท้ายของต้วนหลิงเทียนก็ขาดผึงลงทันที!
ผู้ใหญ่ใช้อำนาจรังแกกลั่นแกล้งผู้น้อยก่อนแท้ๆ…แต่ยังกล้ากล่าวหาเขาว่าไม่เคารพอาวุโส?
เหลวไหล!
ไร้สาระนัก!!
หลังจากได้โพล่งคำออกไปเสียงดังต้วนหลิงเทียนที่คล้ายได้ระบายอารมณ์ก็ดีขึ้นมาก โทสะในใจลดทอนลงไปหลายส่วน…
