ทว่าต้วนหลิงเทียน ศิษย์ดาษๆของแท่นบูชาเต่าทมิฬที่พรสวรรค์รากวิญญาณก็เป็นแค่รากวิญญาณสีเหลืองเท่านั้น! กลับด่ามันว่าตัวโง่งมแห่งยุคต่อหน้าต่อตาผู้คนมากมาย…ตอนนี้มันรู้สึกเสมือนปอดจะระเบิดออกเพราะความโกรธ!
“อะไรกันอาวุโสหลี่อัน…นี่เจ้ากำลังจะจุกอกตายเพราะโทสะงั้นรึ?”
เมื่อเห็นหลี่อันมีโมโหหนักต้วนหลิงเทียนแสยะยิ้มกล่าวออกมาอย่างพึงพอใจ ค่อยถามออกมาด้วยน้ำเสียงเฉยเมยต่อว่า “แต่ข้าไม่คิดว่าข้าพูดอะไรผิดไปนะ…เอาเช่นนี้ดีไหมเล่า? ทำไมพวกเราไม่ลองถามอาวุโสหวู่ยี่ดูล่ะ?”
“เพราะในฐานะอาวุโสคุมกฏประจำแท่นบูชานกไฟ แน่นอนว่าอาวุโสหวู่ยี่ย่อมรู้กฏของลัทธิบูชาไฟดีกว่าข้า ใยไม่ให้อาวุโสหวู่ยี่ตัดสินเล่า ว่าผู้ใดมันต่ำช้าหาเรื่องผู้อื่นเขาก่อน แล้วที่แท้คราวนี้ผู้ใดผิดถูกกันแน่?”
วาจาของต้วนหลิงเทียนยิ่งจี้ใจดำซ้ำเติมให้ปอดหลี่อันแทบระเบิดออกจริงๆแล้ว พาลให้หลี่อันมีโมโหถึงขั้นพูดอะไรไม่ออก!
เพราะสุดท้ายแล้วเรื่องราวครั้งนี้ก็เป็นมันที่เริ่มก่อน และกล่าวตามตรงก็คือมันผิดจริง!
“ใครให้ความเคารพข้า ตัวข้าย่อมให้ความเคารพผู้นั้น!”
