เมื่อเห็นว่าหลี่อันนิ่งไปไม่ตอบ ต้วนหลิงเทียนพลันเปิดปากกล่าววาจาออกมาอีกรอบ “ข้าต้วนหลิงเทียนรู้ผิดชอบชั่วดี นับได้ว่าเป็นวิญญูชนคนหนึ่ง ไม่เคยคิดกระทำสิ่งใดต่ำช้าไร้ยางอาย และเมื่อตัวข้าอยู่ในลัทธิบูชาไฟแห่งนี้ ย่อมเป็นธรรมดาที่ตัวข้าจะยึดถือเชื่อฟังกฏเกณฑ์ของลัทธิบูชาไฟ ประพฤติตัวอยู่ในกรอบ!”
ประโยคครึ่งแรกของต้วนหลิงเทียนนั้นยังไม่นับเป็นอะไร…
ทว่าประโยคครึ่งหลังนั้นทำให้สีหน้าของศิษย์แท่นบูชานกไฟในที่เกิดเหตุเหวอไปตาปริบๆแล้ว
ต้วนหลิงเทียนบอกว่า…จะยึดถือเชื่อฟังกฏเกณฑ์ของลัทธิบูชาไฟ ประพฤติตัวอยู่ในกรอบงั้นหรือ?
น่าขันยิ่งนัก!
ยังจะยึดถือกฏเกณฑ์อันใด ประพฤติตัวในกรอบอันใด แล้วตอนที่สังหารพี่น้องสกุลหยวนเล่า! ไอกฏเกณฑ์และกรอบที่ว่ามันไปอยู่ที่ไหนหมด!?
เป็นเพราะเรื่องราวก่อนหน้านี้ที่ต้วนหลิงเทียนก่อไว้ ผู้คนทั้งหลายจึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวประโยคข้างต้นอยู่ในใจ
“เหอๆ…ต้วนหลิงเทียนผู้นี้จะไม่ไร้ยางอายไปหน่อยหรือ วาจาเหล่านั้นยังกล้ากล่าวออกมาได้! ถึงว่าบ้านพังแต่หน้าหล่อๆยังอยู่ดี ที่แท้หนังหน้านับว่าสำเร็จวิชาคงกระพัน ถึงได้หนาเพียงนี้…”
“นั่นสิ! หากยึดถือเชื่อฟังกฏเกณฑ์จริงไหนเลยจะฆ่าหยวนหงกับหยวนค่วงเช่นนั้น กับหยวนหงยังพอกล่าวได้ว่ากระทำไปเพื่อป้องกันตัว แต่หยวนค่วงเล่า? แต่ต้นจนจบหยวนค่วงมิได้ลงมืออันใด แต่มันยังฆ่าหยวนค่วงทิ้ง!”
