“ผู้อื่นกล่าวประโยคนั้นข้ายังไม่อะไรนะ…ทว่าพอต้วนหลิงเทียนกล่าวออกมา นี่ยังต่างใดจากเรื่องขบขันที่สุดในใต้หล้า?!”
“ดูเหมือนว่าต้วนหลิงเทียนเพียงคิดระบายทุกสิ่งในใจออกไปให้หมด เพราะตอนนี้มันสมควรรู้ดีว่าเวลาของตัวเองเหลืออีกมิมากแล้ว…”
“ในเมื่ออาวุโสหลี่อันเองก็มาถึงแล้ว ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานอาวุโสคุมกฏของแท่นบูชาเต่าทมิฬอย่างอาวุโสกัวฉงย่อมมาถึงด้วยแน่!”
เหล่าศิษย์แท่นบูชานกไฟส่วนใหญ่ที่มองไปยังต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวไปมา เพราะทุกคนคิดว่าต้วนหลิงเทียนอาจจะรู้ตัวว่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว นี่จึงเป็นเหตุผลที่ไฉนถึงทำแบบนี้…
“ข้าคร้านจะเสวนาอันใดกับเจ้าอีก…เพราะอย่างไรวันนี้เจ้าก็ต้องตาย!”
คล้ายรู้ดีว่าหากพูดถึงเรื่องนี้ต่อย่อมไม่อาจเอาชนะต้วนหลิงเทียนได้ เช่นนั้นหลี่อันจึงเลิกพูด มันเลือกลอยร่างนิ่งงันหลับตาลงไปคล้ายกำลังสงบจิตใจ รอการมาถึงของกัวฉงอาวุโสคุมกฏแห่งแท่นบูชาเต่าทมิฬ
เมื่อเห็นว่าหลี่อันสงบปากสงบคำเงียบไปไม่พูด ต้วนหลิงเทียนก็ละสายตาออกจากมัน
สถานที่เกิดเหตุกลายเป็นเงียบสงบลงในพริบตา ทั้งหมดเฝ้ารอการมาถึงของอาวุโสกัวฉงเงียบๆ
หลังจากนั้นพักหนึ่ง…
ซุ่มมม!!
เสียงแผ่วเบาหนึ่งแว่วดังผ่านอากาศเข้าหูทุกคน พาลให้ทุกคนหันไปมองที่ต้นเสียงทันที
มองไปเห็นเป็นร่างหนึ่งกำลังเหินเข้ามายังน่านฟ้าเหนือเขตที่พักเหล่าศิษย์แท่นบูชานกไฟด้วยความเร็วสูง
