“9 ใน 10 ส่วนทั้งคู่สมควรเป็นศิษย์ร่วมสำนักฝักฝ่ายเดียวกันมาก่อนเข้าลัทธิบูชาไฟ…เช่นนั้นก็มิน่าแปลกใจเลยว่าไฉนต้วนหลิงเทียนถึงมีโทสะนัก ถึงขั้นกล้าฆ่าหยวนหงจนไม่คิดถึงตัวเอง!”
…………
เหล่าศิษย์แท่นบูชานกไฟฮือฮากันขึ้นมาอีกครั้ง ฟังจากวาจาน้ำเสียงแล้ว คล้ายมันไม่เห็นด้วยเลยที่ต้วนหลิงเทียนจะมาฆ่าหยวนหงเพราะเรื่องเท่านี้
ในสายตาของพวกมัน
ต้วนหลิงเทียนทำแบบนี้ยังต่างอะไรกับรนหาที่?
หากละเมิด ‘กฏ’ ห้ามเข่นฆ่าศิษย์สหายร่วมนิกายหรือทำให้พิการอันใดล่ะก็…โทษตายสถานเดียว!
“น้องหลิงเทียน!”
อย่างไรก็ตามกู่ลี่ที่ถูกต้วนหลิงเทียนผลักไสออกจากเขตแดนไม่ทันได้แยแสอะไรเสียงซุบซิบนินทาของผู้คนโดยรอบ มันร้องเรียกหาศิษย์น้องออกมาด้วยสองตาระริก
เพราะฟังจากสิ่งที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวกับหยวนค่วงเมื่อครู่ ไม่พ้นต้วนหลิงเทียนต้องฆ่าหยวนค่วงต่อแน่! การผลักไสมันออกจากเขตแดนเช่นนี้มิแคล้วเพราะมิอยากให้มันติดร่างแหข้อหาฆ่าคนไปด้วย!!
เพราะตอนนี้หยวนค่วงอยู่ในเขตแดนของต้วนหลิงเทียน หากมันอยู่ในเขตแดนด้วยอีกคน ไหนเลยจะรอดพ้นข้อหาสมรู้ร่วมคิดฆ่าคนได้? ถึงยามนั้นเกรงว่าต่อให้มันโดดลงแม้น้ำฮวงโหหมายล้างตัว ก็ยากจะล้างคำครหาได้หมด…
ภายในเขตแดนหมื่นกระบี่นั้น…ต้วนหลิงเทียนค่อยๆย่ำเหยียบอากาศเดินไปหาหยวนค่วงทีละก้าวๆ
ตึง! ตึง! ตึง!
……
