อนิจจาวาจาส่งเสียงผ่านพลังคราวนี้ กลับไร้ซึ่งการตอบสนองอันใดจากต้วนหลิงเทียน
ต้วนหลิงเทียนยังคงลอยร่างเฉยเมยคล้ายไม่ได้ยินเสียงมัน
กู่ลี่ที่ร้อนใจก็ได้แต่ส่งเสียงไปด้วยความกังวลไม่หยุดหย่อน แต่ผลก็คงเดิม…ไร้ซึ่งการตอบสนองอันใด
‘น้องหลิงเทียน เจ้าคิดจะทำอะไรของเจ้ากันแน่…’
ครู่ต่อมากู่ลี่ก็ยิ่งเป็นกังวลหนัก ฟันกรามขบกันดังกรอดแทบแหลก
ภายใต้สายตาของผู้คน ปีกสีทอง ด้านหลังของต้วนหลิงเทียนอยู่ดีๆพลันกระพืออีกครั้ง พาลให้มวลอากาศใต้ปีกถูกบีบอัดคัดเค้นถึงขีดสุด!
ปง! ปง! ปง! ปง!
…
ยามเมื่ออากาศที่บีบอัดจนแตกระเบิด ลมบางเบาที่ม้วนตลบก่อนหน้าก็คล้ายกลับกลายเป็นใต้ฝุ่นอันตราย ระเบิดกวาดออกไป ส่งเสียงดังไม่หยุด!
ฟุ่บ!!
ขณะเดียวกันภายใต้สายตาของทุกคน ร่างต้วนหลิงเทียนก็พุ่งทะยานออกไปคล้ายศรแหลมคมลั่นยิงออกจากเกาทัณฑ์ คนเหินทะลวงหมู่เมฆเบื้องบนจนหายลับตาไปในท้องฟ้า!
เห็นฉากนี้กู่ลี่พอได้ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก…
พอคิดไปว่าที่แท้น้องหลิงเทียนยังคงฟังวาจาของมันอยู่ และเลือกจะหลบหนีออกไปจากแท่นบูชานกไฟแต่โดยดี ไม่ดื้อรั้นอันใด…มันก็โล่งใจนัก!
“เฮอะ! สวะเจ้าคิดหนีงั้นเรอะ! อย่าได้ฝัน!!”
หยวนหงแสยะยิ้มเย็นเยือก ก่อนที่จะปะทุพลังชั่วชีวิตพุ่งร่างทะยานตามต้วนหลิงเทียน ที่หายลับไปหลังเมฆต่อหน้าทุกคน!
“เพ้ย! ไปกันแล้ว พวกเรารีบตามไปชมดูเร็ว!!”
