เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
……
จากนั้น ต่อหน้าต่อตาของต้วนหลิงเทียน หยวนค่วงพลันสะบัดมือตบหน้ากู่ลี่อีกหลายครั้ง ยิ่งทำให้ใบหน้าที่บวมช้ำของกู่ลี่ยิ่งบวมเพิ่มไปกันใหญ่
ตอนนี้สองตาของกู่ลี่ถลึงโปนแทบจะหลุดออกจากเบ้า ยังฉายชัดถึงความคับแค้นนัก!
อนิจจามันก็เป็นเพียงผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนมนุษย์อันเล็กจ้อยเท่านั้น แม้มันจะพยายามเร่งเร้าพลังเซียนในกายมากเพียงใด ก็ไม่วายถูกพลังเซียนขุมหนึ่งสะกดเอาไว้ไม่ให้ใช้ออกได้…
หยวนค่วงอย่างไรก็เป็นถึงผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนปฐพี เป็นธรรมดาที่จะสามารถสะกดพลังของกู่ลี่ได้ไม่ยาก!
จังหวะนี้กู่ลี่ที่คับแค้นก็ทำได้เพียงกัดฟันดังกรอดจนกรามแทบแตก!
ตอนนี้มันคับแค้นทั้งเกลียดชังตัวเองนัก! ที่พลังฝึกปรืออ่อนด้อยเกินไป!
ไม่เพียงแต่จะไม่มีปัญญาช่วยศิษย์น้องอย่างต้วนหลิงเทียน กระทั่งยังกลายเป็นภาระของอีกฝ่าย!
เห็นฉากดังกล่าวคราวนี้ต้วนหลิงเทียนไม่พูดอะไรออกมาแม้ครึ่งคำ หากแต่สองตากลับมองหยวนค่วงด้วยความเฉยชาปานมองศพๆหนึ่ง
“เป็นพวกเจ้าบีบคั้นข้าเอง…”
ลำคอต้วนหลิงเทียนสั่นไหวบางเบา เสียงแหบแห้งหนึ่งพลันดังออก
แต่เสียงแหบแห้งนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ ชวนให้ผู้ฝังหนาวสะท้านไม่น้อย เหล่าผู้คนที่ออกมาชมดูเรื่องราวไม่ทราบเพราะอะไรแต่ทั้งหมดอดไม่ได้ที่จะสยิวกายด้วยความหนาวเหน็บ ขนทั่วร่างยังลุกตั้งชันขึ้นมา!
