ต้วนหลิงเทียนลอยร่างเข้าไปประสานมือทักทายศิษย์คนหนึ่งที่พึ่งเปิดประตูออกจากบ้านด้วยความสุภาพ
“กู่ลี่หรือ? ข้าไม่รู้จัก”
ศิษย์แท่นบูชานกไฟคนนั้นเพียงเหลือบมองต้วนหลิงเทียนแล้วตอบคำกลับมาห้วนๆ ก่อนที่จะจากไปโดยไม่หันกลับมาเหลียวแลต้วนหลิงเทียนแม้แต่น้อย
“ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้จริงๆที่ข้าจะพบคนใจดีเหมือนพี่หลิวทุกที่…”
มองไปยังแผ่นหลังศิษย์แท่นบูชานกไฟที่จากไป ต้วนหลิงเทียนก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา ก่อนที่จะละสายตาจากอีกฝ่ายแล้วไปมองหาศิษย์คนอื่นทันที
“ขออภัยพี่ชายท่านนี้…ไม่ทราบท่านรู้จักศิษย์นามกู่ลี่บ้างหรือไม่?”
“ศิษย์พี่หญิง…ไม่ทราบท่านรู้จักกู่ลี่หรือไม่?”
……
ต้วนหลิงเทียนพยายามเข้าไปถามไถ่เหล่าศิษย์ที่เหินสัญจรไปตามทางทั้งศิษย์ที่พึ่งออกจากบ้าพักมาด้วยทีท่าราวกับจะรักษาม้าตายดุจม้าเป็น…
สำหรับการตะโกนเรียก ‘กู่ลี่’ ออกมาดังๆนั้นเขาแน่นอนว่าแอบคิดเอาไว้อยู่บ้าง…
อนิจจาที่นี่คือสถานที่พักของเหล่าศิษย์แท่นบูชานกไฟ หากเขาตะโกนเสียงดังออกมายังไม่รบกวนผู้คนหรือไร? น่ากลัวว่าจะสร้างความหมางใจให้ศิษย์แท่นบูชานกไฟมากมายแล้ว…เขาอาจรอดตัวหนีไปได้ แต่กู่ลี่ไม่พ้นต้องมาตามล้างตามเช็ดเรื่องที่เขาก่อแน่นอน…
เรียกว่าหากเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นจริง ความเป็นอยู่ของกู่ลี่ในแท่นบูชานกไฟหลังจากนี้ คงยากจะมีคืนวันอันดีได้อีก…
