ศิษย์แท่นบูชานกไฟพลันส่ายหัวกล่าว “ศิษย์พี่หยวน ท่านก็เห็นแล้วว่ากู่ลี่มันกระดูกแข็งทั้งดื้อรั้นปานใด…ข้าคิดว่าต่อให้พวกเราตีมันให้ตายมันก็คงไม่เรียกต้วนหลิงเทียนมายุ่งแน่…ข้าคิดว่าครานี้ไม่ 8 ก็ 9 ส่วนที่ต้วนหลิงเทียนมันมาของมันเอง”
“ดูเหมือนมันกำลังเหินร่างวนไปวนมาคล้ายจะถามอะไรจากผู้คนอยู่…ท่าทางจะเป็นมันนึกมาหากู่ลี่ด้วยตัวเองจริงๆ แต่ดูเหมือนมันเองก็ยังไม่รู้ว่ากู่ลี่พักอยู่ที่ใด…”
หยวนค่วงพึมพำกล่าวออกมา ในลูกตาเผยประกายเย็นเยียบหนึ่ง
หลังจากนั้นมันก็เหินร่างขึ้นไปบนฟ้าทันที และมาถึงเขตเกาะลอยของเรือนชั้นรองที่มีอยู่นับร้อย
ครู่ต่อมามันก็ไปหยุดเคาะประตูเรือนชั้นรองหลังหนึ่ง
ปึง! ปึง! ปึง!
…
เรียกว่ามาถึงหยวนค่วงก็กระหน่ำเคาะประตูอย่างแรง คล้ายจะไม่กลัวคนที่อยู่ด้านไหนตำหนิแม้แต่น้อย
ปังงง!!
ครู่ต่อมาประตูก็เปิดอ้าออกอย่างแรงคล้ายถูกถีบ ยังมีร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวปั้นยากนัก
อย่างไรก็ตามเมื่อพบว่าผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูเป็นหยวนค่วง อารมณ์ขุ่นมัวของมันก็จางหายไปในพริบตา รีบกล่าวถามออกมาด้วยสงสัยเสียงอ่อนทันที “เสี่ยวค่วง…ไฉนมาหาพี่ได้เล่า?”
ผู้ที่อยู่ด้านหลังประตูนั้น ก็เป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง แถมหน้าตายังละม้ายคล้ายหยวนค่วงหลายส่วน
“ท่านพี่ เจ้าต้วนหลิงเทียนนั่นมันมาแล้ว!”
หยวนค่วงเร่งกล่าวออกมา พร้อมหันหน้าชี้มือชี้ไม้ไปทางต้วนหลิงเทียนทันที
