“หยวนค่วง? ให้ตายเถอะข้าเกือบลืมเรื่องศิษย์พี่หยวนค่วงไปแล้ว เห็นว่าอยากให้ต้วนหลิงเทียนนั่นมาเยือนแท่นบูชานกไฟสักครามาตลอด…เพราะอยากเจอหน้าต้วนหลิงเทียน เช่นนั้นสหายของมันอย่างกู่ลี่เลยโดนดีอยู่บ่อยๆ!”
……
เสียงกระซิบกล่าวของศิษย์แท่นบูชานกไฟนั้น ต้วนหลิงเทียนที่เหินร่างอยู่บนฟ้าสูงแน่นอนว่าย่อมไม่ได้ยิน
อย่างไรก็ตามศิษย์ที่รีบร้อนจากมาก่อนหน้านั้น ตอนนี้มันแจ้นมาถึงบ้านพักชั้น 3 หลังหนึ่งก่อนที่จะเคาะประตูปึงปังอย่างรีบร้อน
“มีเรื่องอะไร?”
ประตูดังกล่าวไม่นานก็ถูกผลักออกโดยแรง ปรากฏร่างชายหนึ่มคนหนึ่งเดินออกมาด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ที่ถูกรบกวน
“ศิษย์พี่หยวนค่วงเป็นต้วนหลิงเทียน! ต้วนหลิงเทียนมาถึงนี่แล้ว!!”
เมื่อศิษย์แท่นบูชานกไฟได้เห็นชายหนุ่มที่เปิดประตูออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง มันก็รีบกล่าวคำเสียงดังมือยังชี้ขึ้นฟ้าไปยังร่างหนึ่งไกลตาบนฟ้าทันที
“ต้วนหลิงเทียนรึ?”
หยวนค่วงพอได้ยินแววตาก็ทอประกายลึกล้ำ จากนั้นมันก็หันมองไปตามทิศทางที่ศิษย์ก่อนหน้าชี้ไปทันที
และมันก็สามารถจดจำคนได้แทบจะทันที “เป็นมันจริงๆ! มันมาแท่นบูชานกไฟของพวกเราทำอะไร?หรือเจ้ากู่ลี่นั่นมันกระดูกแข็งได้ไม่นาน สุดท้ายก็เรียกมันมาหาแล้ว?”
“มิน่าจะใช่”
