“ศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนช่างยอดเยี่ยมนัก!”
หลังจากที่หลี่อันกับหยางชงจากไปแล้ว เหล่าศิษย์แท่นบูชาไฟที่อยู่ในเหตุการณ์หลายคนอดไม่ได้ที่จะกล่าวชมพร้อมยกนิ้วโป้งให้ต้วนหลิงเทียน
ความแข็งข้อไม่โอนอ่อนยอมสยบต่ออำนาจมิชอบของต้วนหลิงเทียน นับว่าทำให้พวกมันเปิดหูเปิดตาแล้ว!
แน่นอนว่ายังมีเหล่าศิษย์แท่นบูชาเต่าทมิฬที่ไม่ได้กล่าวอะไร กลับมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาเป็นห่วงแทน
พวกมันย่อมพบได้ไม่ยากว่าสีหน้าของต้วนหลิงเทียนได้เปลี่ยนเป็นหนักอึ้ง…
ในไม่ช้าพวกมันก็ตระหนักกันได้ชัดเจนว่าวาจาข่มขู่ที่หยางชงให้ไว้เมื่อครู่ ดูเหมือนจะมีผลกระทบต่อต้วนหลิงเทียนพอสมควร!
“ดูเหมือนศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนจักมิใช่หมาป่าเดียวดาย! หากเป็นหมาป่าเดียวดายตัวคนเดียว…ไหนเลยวาจาข่มขู่จะทำร้ายครอบครัวของหยางชงจักมีผลกระทบได้ แต่ตอนนี้…”
“ภัยคุกคามจากหยางชงนั้นช่างต่ำช้าไร้ยางอายนัก…แม้ศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนจักไม่ใช่ศิษย์มากพรสวรรค์ของลัทธิบูชาไฟเรา แต่หยางชงก็ไม่อาจทำอะไรศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนตรงๆได้…ทว่ากับครอบครัวของศิษย์พี่ไม่ใช่”
“นั่นสิ หากศิษย์พี่ต้วนหลิงเทียนมีครอบครัวจริงๆ เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ยากแก้ไขแล้ว”
“เหี้ยมโหดนัก! นี่มันจักเหี้ยมโหดเกินไปแล้ว”
“มีคำกล่าวที่ว่า บาดหมางคนมิแตะต้องครอบครัว…หยางชงนั่นมันล้ำเส้นแล้ว!”
…
