“ต้วนหลิงเทียน ต่อให้ชาตินี้เจ้าจะหดหัวอยู่ในลัทธิบูชาไฟไปตลอดกาล แต่ข้าจะให้คนที่เกี่ยวข้องกับเจ้าทุกคนมันทุกข์ทรมานจนตายเสียดีกว่าอยู่! และจักมอบความเจ็บปวดทรมานของการสูญเสียทุกคนในชีวิตให้เจ้าได้ลิ้มรส!!”
……
เขารู้ดีแก่ใจว่าหยางชงไม่ได้ล้อเล่น!
ผ่านไปพักหนึ่งต้วนหลิงเทียนก็ดึงสติจากภวังค์คิด ภายใต้สายตาของทุกคนที่มองมาอย่างเป็นห่วงเขาก็หันหลังและเหินร่างย้อนกลับไปยังเรือนชั้นรองที่พักอยู่ ในที่สุดแผ่นหลังเขาก็หายลับไปต่อหน้าต่อตาผู้คน
หลังจากนั้นเหล่าศิษย์แท่นบูชาเต่าทมิฬก็ทยอยกันแยกย้ายจากไป
อย่างไรก็ตามในขณะที่พวกมันแยกย้ายกันไป ‘หัวข้อ’ สนทนาของพวกมันก็ยังคงวนเวียนอยู่กับต้วนหลิงเทียนไม่ห่าง รวมถึงเรื่องที่หยางชงข่มขู่จะเล่นงานครอบครัวของต้วนหลิงเทียนด้วย
หยางชง ในฐานะอาวุโสลำดับ 5 แห่งวังอุดรไพศาล ย่อมมีความสามารถล้างแค้นด้วยการไปลงกับครอบครัวของต้วนหลิงเทียนจริงๆ!
เรื่องนี้ไม่มีใครสงสัยเลย
“สมน้ำหน้าเจ้า”
จางจี้ที่ร่างส่ายโอนเอนไปมาจนต้องพิงประตูเรือนชั้นรองอีกหลัง แม้ร่างกายของมันจะยังคงเจ็บปวดไปทั้งตัว แต่ใบหน้าของมันก็เผยความสุขความยินดีหลังได้เห็นหยางชงข่มขู่ต้วนหลิงเทียนนัก!
ต้วนหลิงเทียนเอาชนะมันต่อหน้าผู้คนมากมายวันนี้ย่อมทำให้มันอับอายขายหน้า เป็นความอัปยศอย่างถึงที่สุด!
