“หยางชง…ที่นี่ไม่ใช่วังอุดรไฟศาลอีกทั้งข้าก็ไม่ใช่ศิษย์ของวังอุดรไพศาล…เจ้าสั่งให้ข้าสำเร็จโทษตัวเอง ข้าเกรงว่ามันออกจะแปลกๆไปหน่อยไม่ใช่หรือ?”
ต้วนหลิงเทียนเหินร่างขึ้นไปบนฟ้าจนอยู่ในระดับเดียวกันกับหยางชงและหลี่อัน ค่อยมองกล่าวกับหยางชงด้วยสีหน้าแววตาเฉยเมยกล่าวถามออกไปเสียงเอื่อย
“หยางชง?”
และเมื่อต้วนหลิงเทียนพูดออกมาแบบนี้ ก็ถึงกับทำให้เหล่าศิษย์ที่เร่งรุดออกมาชมดูเรื่องราวถึงกับปั่นป่วนไปพักหนึ่ง
“ที่แท้มันคือหยางชง อาวุโสลำดับ 5 แห่งวังอุดรไพศาล! ยังเป็นยอดฝีมืออันดับที่ 146 ในรายนามยอดเซียน!”
“ข้าได้ยินมานานแล้วว่าอาวุโส 5 แห่งวังอุดรไพศาลกับอาวุโสหลี่อันของแท่นบูชาเต่าทมิฬของพวกเราเป็นสหายสนิทกัน…นี่นับว่าเป็นครั้งแรกจริงๆที่ข้าได้เห็นอาวุโส 5 ของวังอุดรไพศาลกับตา…ว่าแต่นั่นดูเหมือนมันจะเกลียดแค้นอันใดต้วนหลิงเทียนอยู่ใช่ไหม?”
“ต้วนหลิงเทียนพึ่งมาถึงแท่นบูชาเต่าทมิฬไม่ทันไรก็มีเรื่องมีราวกับอาวุโสหลี่อันแล้ว…เรื่องนี้ไม่เป็นความลับอันใด ทุกคนล้วนรู้กันดี…อย่างไรก็ตามเรื่องที่ไฉนต้วนหลิงเทียนถึงได้ไปมีเรื่องราวบาดหมางกับอาวุโสหลี่อันได้ หลายคนอาจจะยังไม่ทราบสาเหตุ…”
“สาเหตุอันใดหรือ?”
