“ศิษย์พี่ท่านนี้ที่จริงวันนั้นตอนที่ต้วนหลิงเทียนมาถึงแท่นบูชาเต่าทมิฬเราวันแรก หยางหวู่บุตรชายคนรองของอาวุโสลำดับ 5 แห่งวังอุดรไพศาลคนนี้ ก็ได้ท้าทายยั่วยุต้วนหลิงเทียน หลังจากนั้นอาวุโสหลี่อันก็ปรากฏตัวออกมา แต่มิคาดเรื่องราวกลับบานปลาย ไปๆมาๆจึงได้เกิดการประลองเป็นตายขึ้น และสุดท้ายก็เป็นหยางหวู่ที่ตายตก…ยังตายตกต่อหน้าอาวุโสหลี่อัน”
“ที่แท้กลับมีเรื่องราวเช่นนี้เกิดขึ้น…เช่นนั้นก็มิแปลกอันใดที่อาวุโสหลี่อันจะเคียดแค้นต้วนหลิงเทียนนัก!ที่แท้ต้วนหลิงเทียนกลับฆ่าลูกชายของเพื่อนซี้ต่อหน้าต่อตานี่เอง!!”
“เรื่องนี้กล่าวไปก็มิอาจโทษต้วนหลิงเทียนได้!ความบาดหมางระหว่างหยางหวู่กับต้วนหลิงเทียนนั้น หยางหวู่ก็เป็นฝ่ายเริ่ม อีกทั้งกระทั่งเรื่องประลองเป็นตายก็เป็นมันที่เสนอขึ้นมาเอง เช่นนั้นเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนฆ่าหยางหวู่มันตายก็ไม่ถือว่ามีความผิดอันใดสักนิด! เป็นเจ้าโง่หยางหวู่นั่นมันรนหาที่ตายเองแท้ๆ!!”
…
เสียงกระซิบกระซาบพลันดังขึ้นระงม เหล่าศิษย์แท่นบูชาเต่าทมิฬบางส่วนที่แต่เดิมเพียงรู้ว่าต้วนหลิงเทียนบาดหมางกับอาวุโสหลี่อันแต่ไม่ทราบว่าต้นสายปลายเหตุคืออะไร ตอนนี้ต่างก็ได้รับทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด
ด้วยเหตุนี้พอนึกถึงวาจาที่อาวุโสลำดับ 5 ของวังอุดรไพศาลกล่าวกับต้วนหลิงเทียนเมื่อครู่ พวกมันก็รู้ทันทีว่าไฉนอีกฝ่ายถึงกล่าวออกเช่นนั้น…
เพียงแต่หยางชงผู้นี้กลับถือดีเกินไป!
