พระช่วย! มันยังอยู่!!
“เกือบไปแล้วไง…”
มุมปากของต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะกระตุกขึ้นมา เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ทำอะไรลงไปภายใต้แรงกดดันของจางจี้…
หากสวรรค์ให้โอกาสเขาอีกครั้งล่ะก็ เขาจะไม่บ้าจี้กลืนกินพลังทำลายของจางจี้แบบเมื่อกี้เด็ดขาด! เพราะพลังดังกล่าวนั้นยังไม่ได้หลุดพ้นความควบคุมของจางจี้!!
‘หากไม่ใช่เพราะใช้ม่านตาพิสดารปลดปล่อยอำนาจจิตจู่โจมวิญญาณออกไปกวนสมาธิจางจี้ได้พอดิบพอดี น่ากลัวว่าข้าคงได้ตายเพราะจางจี้มันควบคุมพลังของตัวที่ข้ากลืนเข้าไปให้ทำลายภายในข้าเป็นแน่…’
คิดถึงฉากเรื่องราวก่อนหน้า ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะหวาดเสียวทั้งรู้สึกกลัวจับใจ
‘ถึงแม้พลังขุมนั้นจะหลุดจากการควบคุมของจางจี้ไปชั่วขณะทำให้ข้าสามารถกลืนกินมันมาเป็นของตัวได้สำเร็จ…แต่พลังนั่นมันก็มากเกินไปจนตัวแทบระเบิด! ถ้าเมื่อครู่พลังนั่นมันระเบิดขึ้นมาจริงๆ ข้าคงไม่เหลือแม้แต่ซาก!!’
อย่างไรก็ตามหลังผ่านประสบการณ์ครั้งนี้ ต้วนหลิงเทียนได้ลอบสาบานในใจ ว่าจะไม่พาตัวไปตกอยู่ในสถานการณ์สุ่มเสี่ยงเช่นนี้อีก!
ถึงแม้ว่าพลังงานที่ปลดปล่อยออกมาในตอนสุดท้ายนั่นจะน่าพรั่นพรึงนัก ถึงขั้นเทียบได้กับพลังอำนาจอันร้ายกาจของกระบี่นิลสวรรค์ที่เขาปลดปล่อยมันออกไปด้วยพลังทั้งหมดของเซียนมนุษย์ขั้นกลาง แต่เขาก็ไม่คิดจะลองมันอีกครั้ง!!
‘พลังในร่างข้าตอนนี้สูญสิ้นไปไม่เหลือเลย…’
