“ได้” ฮัวชิงอวี่ไม่พูดมาก นางหันกายจากไป
เจียงผิงอันมองปลามังกรเหลืองทองบนโต๊ะเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง แล้วจึงเก็บมันใส่แหวนเก็บของ
ปลาตัวนี้มีพิษร้ายแรง เอาไปเคลือบอาวุธในคราวหลังได้
ต่อให้ฟันโดนตัวตนขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด ก็ยังบาดเจ็บสาหัสได้!
เพิ่มไพ่ตายมาอีกหนึ่ง
ครึ่งวันต่อมา เมิ่งจิงเพิ่งประลองเสร็จ วังวนดินแดนลับเหนือลานประลองก็สั่นไหว
เซี่ยชิงในชุดกระโปรงสีขาว ถือกระบี่ยาวสีเขียวเหยียบย่างเหนือเวหาออกมา
ร่างของนางโชกเลือด ในมืออีกข้างถือศีรษะคนผู้หนึ่ง โลหิตไหลนอง ปราณร้ายกาจชวนสะพรึง
ศีรษะของว่านชุนกั๋วพลันแผดเสียงอย่างอาฆาต “เซี่ยชิง! หากหาญฆ่าข้า องค์ชายสี่ไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”
เพียะ!
เซี่ยชิงยกมือตบหน้าว่านชุนกั๋ว
“สุนัขเฒ่าเช่นเจ้าคู่ควรพูดหรือ?”
ผู้ชมนับล้านเห็นเช่นนี้ก็หนังศีรษะชาวาบ
“องค์หญิงเก้าบั่นคอตัวตนขอบเขตแปรเทวะได้!”
“นางอยู่เพียงขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดมิใช่หรือ? พลังต่อสู้น่ากลัวยิ่งนัก!”
“เพื่อเจียงผิงอันเพียงหนึ่ง ฆ่ายอดฝีมือขอบเขตแปรเทวะไปหนึ่งคน หาคุ้มค่ากันไม่!”
ปวงชนล้วนตกใจสุดขีด ความแข็งแกร่งขององค์หญิงเก้าน่าสะพรึงนัก ข้ามขอบเขตใหญ่สังหารแปรเทวะ!
