อย่างไรก็ตาม ได้ยินคำร้องขอความช่วยเหลือนี้ของกู่ชัน หลี่อันเพียงเหลือบมองมันด้วยสายตาเฉยเมย ก่อนที่จะเหินร่างจากไปอย่างไร้แยแสทันที
และในขณะที่เหินร่างจากไป เสียงเย็นชาไร้อารมณ์ใดๆของหลี่อันก็ดังทิ้งท้ายให้ผู้คนได้ยินกันทั่ว “กู่ชุนละเมิดกฏอย่างมิอาจให้อภัย และนับแต่วันนี้เป็นต้นไป มันมิถือว่าเป็นศิษย์ของข้าหลี่อันอีกต่อไป!!”
วาจาประโยคดังกล่าวไม่สั้นไม่ยาว หากแต่เป็นคำสะบั้นไมตรีระหว่างหลี่อันกับกู่ชุนจนหมดสิ้น…
เท่าที่หลี่อันห่วง ตอนนี้เมื่อกู่หลงตกตายไปแล้ว มันก็ไม่มีโอกาสได้รับศิษย์อัจฉริยะที่มีพรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงินอะไร แล้วยังจะเก็บตัวไร้ค่าอย่างกู่ชุนไว้ทำเพื่อ? เมื่อมีโอกาสจึงตัดหางปล่อยวัดอีกฝ่ายทันที…
“ไม่นะ! ท่านอาจารย์! ท่านทำกับข้าเช่นนี้ไม่ได้! ท่านทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้!!”
กู่ชุนกล่าวออกด้วยใบหน้าซีดเผือด มันที่หวาดกลัวจนลนลาน ก็พยายามจะเหินร่างไล่ตามหลี่อันไปทันที
“ฮึ่ม!” ด้วยเสียงพ่นลมสบถเย็นหนึ่งดังขึ้น แม้ไม่ทราบว่ากัวฉงลงมืออย่างไร ทว่ากู่ชุนที่กำลังเร่งรุดไล่ตามหลี่อันไปนั้น พลันถูกอะไรบางอย่างซัดจนหน้าหงาย คนกระเด็นย้อนกลับมาทันที!
