ถึงแม้ตอนแรกนั้นกู่ชุนจะตระหนักได้ว่า อย่างไรต้วนหลิงเทียนก็ลงมือด้วยเหตุป้องกันตัว และไม่มีความผิดแน่ๆ…
แต่พอกู่ชุนได้ยินคำตัดสินของกัวฉง ว่าต้วนหลิงเทียนไม่เพียงแต่จะไม่มีความผิดจริงๆ กระทั่งยังจะได้รับรางวัลจากจ้าวแท่นบูชาเต่าทมิฬเป็นการส่วนตัวอีก สองตาของมันก็แดงฉานขึ้นมาทันใด จึงแสดงความไม่พอใจออกมาในเวลานี้!
ทั้งหมดเพียงเพราะต้องการให้กัวฉงยกเลิกรางวัลของต้วนหลิงเทียน!
“หากเจ้ามิกล่าวขึ้นมาเอง ข้าก็แทบจะลืมเจ้าไปแล้ว!”
ในขณะที่กู่ชุนมองกัวฉงด้วยสายตาไม่ยินยอม ด้านกัวฉงก็หันไปมองตอบด้วยสายตาเย็นชายะเยือก
“อาวุโสกัว ท่านกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอะไร?”
สีหน้ากู่ชุนถึงกับแปรเปลี่ยนไปทันใด กลายเป็นหวาดกลัวไม่น้อย “ขะ…ข้าดูเหมือนจักมิได้ละเมิดกฏอันใด!”
“หึ! เจ้าแน่ใจหรือว่าตัวเจ้ามิได้ละเมิดกฏอันใด?”
กัวฉงกล่าวออกมาพร้อมหัวเราะเยาะ “เช่นนั้นให้ข้าไถ่ถามเจ้า…กู่หลง ไฉนถึงได้มาลงมือด้วยเจตนาสังหารต่อต้วนหลิงเทียนได้? เจ้ากล้าสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าหรือไม่ ว่าเรื่องราวในวันนี้เจ้ามิได้เป็นผู้ที่คอยยุยงส่งเสริมให้มันลงมือ! หากเจ้ากล้ากล่าวคำสาบานออกมา วันนี้ข้าจะไม่ถือสาหาความกับเจ้า!!”
สิ้นคำกล่าวของกัวฉง สีหน้ากู่ชุนก็มืดคล้ำลงทันใด
ครู่ต่อมามันก็อดไม่ได้ที่จะกุลีกุจอหันไปมองร่างหลี่อันที่อยู่ไม่ไกล “ท่านอาจารย์ช่วยข้าด้วย!!”
