“มิผิด! อัจฉริยะที่มีพรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงินคือตัวตนที่จะกลายเป็นดั่งขุมกำลังหลักของลัทธิบูชาไฟเรา…สำหรับต้วนหลิงเทียนที่มีเพียงรากวิญญาณสีเหลือง แม้จะถูกคนที่มีรากวิญญาณสีน้ำเงินฆ่าตาย ลัทธิบูชาไฟต่อให้เคร่งกฏเพียงใดก็มิอาจหักใจเสียสละอัจฉริยะระดับนี้ได้ลงคอ อย่างมากสุดก็เพียงลงโทษสถานหนักแต่ไม่เอาชีวิตเท่านั้น!!”
“เช่นนั้นกล่าวได้ว่า…ต่อให้กู่หลงฆ่าต้วนหลิงเทียนทิ้งไปวันนี้ มันก็ไม่ถึงตายงั้นสิ?”
“จากทฤษฎีแล้วสมควรเป็นเช่นนั้น”
“ฮัยยา เช่นนั้นต้วนหลิงเทียนก็เหมือนจะโชคร้ายเสียแล้ว”
…
เสียงกระซิบของเหล่าศิษย์โดยรอบแน่นอนว่าต้องดังเข้าหูต้วนหลิงเทียนเป็นธรรมดา แน่นอนว่าย่อมทำให้สีหน้าต้วนหลิงเทียนเปลี่ยนไปอยู่บ้าง
กล่าวให้ชัดคือต้วนหลิงเทียนกำลังตกตะลึง!
“เฮ่! พรสวรรค์รากวิญญาณของเจ้า…เป็นรากวิญญาณสีน้ำเงินจริงหรือ!?”
ขณะเดียวกัน สองตาต้วนหลิงเทียนก็หันไปจับจ้องมองถามกู่หลงด้วยความวาดหวังทันที!
หากตอนนี้มีใครพยายามสังเกตแววตาต้วนหลิงเทียนอย่างละเอียดล่ะก็…
จะพบว่าตอนนี้ลึกลงไปในแววตาทั้งคู่ของต้วนหลิงเทียนตอนนี้ มันกำลังส่องประกายวับวาวขึ้นมาอย่างตื่นเต้น!!
“ฮ่าๆๆๆ…ต้วนหลิงเทียนหนอต้วนหลิงเทียน พอได้รู้ว่าพี่ชายของข้ามีรากวิญญาณสีน้ำเงิน เจ้าก็รู้สึกกลัวขึ้นมาแล้วหรือไร!?”
