‘หากข้ากลืนกินพรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงินนั่นของมันได้ ต่อให้พลังจะสูญหายไปในกระบวนการกลืนกินกว่าครึ่ง อย่างน้อยๆรากวิญญาณของข้าก็ต้องสามารถเปลี่ยนเป็นสีเขียวทันทีแน่!!’
ไม่น่าแปลกใจเลย ที่ทำไมไฉนต้วนหลิงเทียนถึงมองกู่หลงด้วยสายตาไม่คล้ายมองผู้คนแต่กำลังมองชมสมบัติเช่นนี้!
ที่แท้ในใจเขากำลังคิดถึงเรื่องการกลืนกินพรสวรรค์รากวิญญาณของกู่หลงอยู่!
ตั้งแต่วินาทีที่กู่หลงตัดสินใจฆ่าเขาเพื่อกู่ชุน…เขากับมันก็ไม่มีวันอยู่ร่วมโลกเดียวกันได้อีก และความแค้นนี้คงไม่มีวันสิ้นสุด…เช่นนั้นการกลืนกินพรสวรรค์รากวิญญาณของกู่หลงย่อมไม่ทำให้เขารู้สึกผิด กลับกันยังกลายเป็นตื่นเต้นยินดีสุดแสน!!
‘ตอนนี้เจ้ากู่หลงอะไรนี่…พลังฝึกปรือสมควรอยู่แค่จุดสูงสุดของขอบเขตเซียนปฐพีงั้นสินะ…’
ตระหนักได้ถึงจุดนี้ ต้วนหลิงเทียนก็เปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจ
หากเป็นผู้ฝึกตนที่อยู่ในขอบเขตเซียนนภาขั้นต้นล่ะก็ เขายังสามารถฆ่าได้โดยใช้กระบี่นิลสวรรค์และพลังทั้งหมด…
หากแต่เป็นยอดฝีมือที่อยู่ในขอบเขตเซียนนภาขั้นกลางขึ้นไปล่ะก็ ตอนนี้ต่อให้เขาลงมือด้วยพลังทั้งหมดใช้ออกด้วยทุกสิ่ง แต่เกรงว่าจะไม่อาจฆ่าอีกฝ่ายได้…
“เสี่ยวชุน ไฉนเจ้าต้องไปเปลืองน้ำลายเสวนากับมันด้วย”
