“พี่ใหญ่ แต่กฏของลัทธิบูชาไฟเคร่งครัดยิ่งนัก พวกเรามิอาจลงมือฆ่าต้วนหลิงเทียนที่นี่จนเป็นที่ละเมิดกฏของลัทธิบูชาไฟได้! คงไม่คุ้มที่พวกเราจะเอาอนาคตไปแลกกับชีวิตสวะของมัน”
หลังสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อระงับอารมณ์คราหนึ่ง กู่ชุนพลันกล่าวออกด้วยน้ำเสียงเฉยเมย
“เรื่องนั้นไม่จำเป็น!”
อย่างไรก็ตามกู่หลงที่ได้ยินคำของกู่ชุนชัดเจน กลับกล่าวปฏิเสธออกมาทันที
หลังจากได้เห็นสีหน้างุนงงและมองมาด้วยสายตาว่างเปล่าไม่เข้าใจของกู่ชุน กู่หลงพลันกล่าวอธิบายออกไปอย่างไม่รีบไม่ร้อนทันที “เสี่ยวชุน เจ้าอย่าได้ลืมไปว่าพี่ชายของเจ้าผู้นี้มีพรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงิน…ต่อให้ข้าจะละเมิดกฏของลัทธิบูชาไฟเข่นฆ่าต้วนหลิงเทียนนั่นไป แต่เจ้าคิดจริงๆหรือว่าลัทธิบูชาไฟจะเลือกให้พี่ชายเจ้าคนนี้ชดใช้ด้วยชีวิตจริงๆ? ชดใช้ชีวิตให้ศิษย์ดาษๆที่มีพรสวรรค์รากวิญญาณสีเหลือง?”
“แน่นอนว่าไม่!”
กู่ชุนได้ฟังก็ส่ายหัวไปมาทันที
ล้อกันเล่นหรือไร!
ศิษย์อัจฉริยะผู้มีพรสวรรค์รากวิญญาณสีน้ำเงิน ไหนเลยจะยกไปเทียบกับศิษย์ธรรมดาที่มีพรสวรรค์รากวิญญาณเพียงแค่สีเหลืองได้?!
ถึงแม้คนแรกจะฆ่าคนหลังไปเสีย แต่ลัทธิบูชาไฟที่นิยมผู้อัจฉริยะมากที่สุด เป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำลายอัจฉริยะเช่นนี้ อย่างดีก็ลงโทษให้หนักหน่อยเท่านั้น!
