ต่อหน้ากู่หลง กู่ชุนก็เป็นเหมือน ‘เด็กน้อย’ คนหนึ่ง
“เสี่ยวชุน เจ้ามิได้ขี้ขลาด ในกรณีที่ไม่มั่นใจการที่เจ้าระวังตัวและเลือกทำเช่นนั้นย่อมสมควรแล้ว…เสี่ยวชุนเจ้าทำดีแล้ว!”
กู่หลงส่ายหัวไปมาทันทีหลังได้ยินคำกู่ชุน
ทว่าชั่วพริบตานั้นลึกลงไปในลูกตาพลันทอประกายเรืองวูบขึ้นมาด้วยอำมหิต คล้ายอยากจะฆ่าใครสักคนให้ตาย!
แน่นอนว่าเป้าหมายความอำมหิตนี้ไม่ได้เพ่งเล็งไปที่กู่ชุน
มันมุ่งเป้าไปที่ ‘ต้วนหลิงเทียน’ ที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน!
“ท่านพี่…ข้าอยากให้ต้วนหลิงเทียนมันตาย!!”
การมาถึงของกู่หลง ก็เสมือนแสงสว่างที่ส่องสาดมาปัดเป่าความมืดครึ้มอึมครึมในใจเพราะความทุกข์ตรมของกู่ชุน ลูกตามันบัดนี้ไม่เหลือความเศร้าซึมคงมีแต่ประกายเย็นชามากจิตสังหาร ใบหน้ายังถมึงทึงปานอสุราเคืองแค้น ราวกับต้วนหลิงเทียนไปฆ่าบิดาถล่มมารดาของมันมาอย่างไรอย่างนั้น!
“เสี่ยวชุนเจ้าไม่ต้องห่วงไป มันไม่ได้ตายดีแน่!”
ตอนนี้เองกู่หลงได้นำชุดที่อาวุโสเพลิงทองแดงให้มาก่อนหน้าขึ้นมาเปลี่ยน กระบี่ยาวพร้อมฝักในมือก็ถูกนำไปสะพายไว้ที่หลัง
การสวมชุดเครื่องแต่งกายของศิษย์แท่นบูชาเต่าทมิฬเช่นนี้ นั่นหมายความว่าตัวมันก็ถือเป็นศิษย์ของแท่นบูชาเต่าทมิฬแล้ว
กล่าวให้ชัดก็คือศิษย์ของลัทธิบูชาไฟ!
