หากการหายตัวไปของพรสวรรค์รากวิญญาณมัน ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับต้วนหลิงเทียนจริงๆเล่า?
หากเป็นเช่นนั้นไม่ใช่มันก็ต้องจบชีวิตแล้วหรือ
“กู่ชุนดูเหมือนมันจะมิใช่ตัวดีจริงๆ!”
“หึๆ…ที่แท้มันก็คิดใส่ร้ายป้ายสีต้วนหลิงเทียนจริงๆ ตั้งแต่ต้นจนจบต้วนหลิงเทียนมิได้เป็นผู้ทำลายพรสวรรค์รากวิญญาณของมัน!!”
“ให้ตายเถอะ ก่อนหน้านี้ข้าเกือบเชื่อมันไปแล้วนะเนี่ย!!”
……
เหล่าศิษย์แท่นบูชาทมิฬก็เหมือนเคย ต่างเริ่มซุบซิบสนทนากันระงม หากแต่แววตาของทุกคนยามนี้ล้วนมองกู่ชุนด้วยความรังเกียจทั้งสมเพช พาลให้ร่างกู่ชุนสะท้านแววตาล่อกแล่ก แต่มันก็ไม่ได้พูดอะไรตอบโต้ออกมา
“มิใช่เจ้าบอกว่ามั่นใจกว่าเก้าสิบเก้าส่วนรึไงว่าต้วนหลิงเทียนเป็นคนทำลายพรสวรรค์รากวิญญาณของเจ้า ไฉนมาถึงตอนสำคัญเช่นนี้เจ้ากลับลังเลมิกล้ากล่าวคำเสียเล่า?”
เห็นกู่ชุนทำให้สถานการณ์ที่กำลังดีๆอยู่พลิกกลับไปอีกครั้ง หน้าหลี่อันก็อัปลักษณ์ปั้นยากนัก มองจี้กล่าวกับกู่ชุนเสียงเข้ม
“เจ้ามั่นใจถึงเก้าสิบเก้าส่วน ไฉนยังไม่คุ้มกับการเดิมพัน? บางทีตอนนี้ต้วนหลิงเทียนมันอาจเสแสร้งทำเป็นสงบให้เจ้ากลัวการกล่าวคำสาบานเล่า? เพียงเจ้าชนะเดิมพัน…ต้วนหลิงเทียนนั่นย่อมจบเห่วันนี้!”
หลี่อันกล่าวยั่วยุชี้นำ กระทั่งพยายามโน้มน้าวออกมา
อัตตราชนะกว่าเก้าสิบเก้าส่วน!
เดิมพันเสีย!
เดิมพันว่ามันจะรอด แล้วต้วนหลิงเทียนตาย!!
