ตอนนี้พอได้ยินคำพูดของกู่ชุน ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งใจอย่างไม่รู้ตัว สุดท้ายเขาก็เป็นฝ่ายเดิมพันถูกข้างและกลายเป็นผู้ชนะคนสุดท้าย!
กลับกันพอได้ยินคำนี้ของกู่ชุน ใบหน้าหลี่อันก็มืดดำคล้ำลงนัก!
เพราะทันทีที่กู่ชุนกล่าวคำนี้ออกมา หลี่อันรู้ดีว่าเรื่องราวในวันนี้ได้ข้อสรุปและถึงการยุติแล้ว!
มันคิดใช้โอกาสนี้เพื่อจัดการต้วนหลิงเทียนให้อยู่หมัด หากแต่กู่ชุนกลับเป็น ‘เพื่อนร่วมทีมหมู’ จึงทำให้มันแพ้เกมนี้เสียอย่างนั้น
(เพื่อนร่วมทีมหมู = บ้านเราก็ ศัตรูเก่งไม่กลัว กลัวทีมไก่)
“ฮึ่ม!!”
หลี่อันแค่นคำสบถออกมาด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะเหลือบมองกู่ชุนตาขวางครั้งหนึ่งก็เหินร่างจากไปทันที ไม่คิดกล่าวคำใดกับกู่ชุนต่อแม้ครึ่งคำ
“กู่ชุน ครั้งหน้าหากเจ้าคิดรวมหัวกับอาจารย์ของเจ้ามาใส่ร้ายป้ายสีข้า ก็หัดหาข้ออ้างให้มันดีๆหน่อย…ครั้งนี้ข้ออ้างของเจ้ามันห่วยแตกเกินไป เต็มไปด้วยช่องโหว่นัก!”
ต้วนหลิงเทียนที่กลายเป็นผู้ชนะคนสุดท้ายของวันนี้ ก็กล่าววาจาทิ้งท้ายกับกู่ชุนคำหนึ่ง ก่อนที่จะเหินร่างลงจากอากาศกลับเข้าบ้านพักชั้น 3 ไปทันที…
เห็นแผ่นหลังของต้วนหลิงเทียนหายไปต่อหน้าต่อตา ร่างกู่ชุนได้แต่สั่นเทิ้มไปด้วยความโกรธ ลูกตาของมันเผยความอาฆาตล้ำลึกฟันกรามขบแน่นดังกรอดๆ!
หมัดของมันยังกำแน่นเสียจนเล็บจิกเข้าเนื้อหลั่งโลหิต! ทว่าแม้เลือดจะไหลจ๊อกออกมาแต่กู่ชุนก็คล้ายยังไม่รู้สึกตัว!!
