“เหอะ! ข้ารู้ตั้งแต่เห็นนิสัยอวดเบ่งกู่ชุนแล้ว…สันดารคบไม่ได้เช่นนี้ มันยังจะเป็นตัวดีอันใด”
“คราวนี้นับว่ามันลากอาวุโสหลี่อันลงหลุมอาจมกับมันแล้วจริงๆ…”
……
ด้วยจำนวนนับพันๆ เสียงกระซิบของเหล่าศิษย์แท่นบูชาเต่าทมิฬถึงกับดังอื้ออึงเซ็งแซ่ราวฝูงแมลงบินข้างหู
บางคนถึงกับคิดว่าที่กู่ชุนมาใส่ร้ายต้วนหลิงเทียนแบบนี้ เพราะหลี่อันยุยง!
แน่นอนว่าพวกมันกล้าพูดก็แค่ในใจเท่านั้น ไม่อาจโพล่งออกมาตรงๆได้
ต้วนหลิงเทียนลอบแสยะยิ้มในใจ ครานี้นับว่ากลยุทธ์ ‘ถอยเพื่อก้าวต่อไป’ ของเขาสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี
เหตุผลที่อยู่ๆเขาก็พูดขึ้นมาว่าจะกล่าวคำสาบานพร้อมกันกับกู่ชุนนั้น แน่นอนว่าทั้งหมดเป็นเพราะเขาจับจ้องทุกอริยาบทของกู่ชุนอย่างไม่ให้คลาดสายตาแต่แรก
เช่นนั้นแล้วเมื่อเห็นสีหน้าแววตาคล้ายตัดสินใจแน่วแน่ได้ของกู่ชุนเมื่อครู่
เขาจึงเดาได้ว่ากู่ชุนคิดสละเรือ!
(ประมาณว่าโดดลงจากเรือแล้วเสี่ยงว่ายน้ำไปต่อ…เบื้องหน้าเป็นเช่นไรก็ช่าง คล้ายๆไปตายเอาดาบหน้า)
ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะชิงลงมือก่อน และทำลายความตั้งใจนั่นของกู่ชุนเสีย!
เขาย่อมไม่กล้ากล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์สวรรค์พร้อมกับกู่ชุนจริงๆ!
นั่นเพราะพรสวรรค์รากวิญญาณของกู่ชุนถูกทำลายด้วยน้ำมือเขา!
กล่าวให้ชัด มันถูกกลืนกินโดยเขา!
