และตอนนี้ต้วนหลิงเทียนกลับเป็นฝ่ายเสนออกมาด้วยตัวเองด้วยสีหน้าท่าทางเช่นนั้น เห็นชัดว่าอีกฝ่ายไม่กลัวและแยแสอะไรเลย!
ตอนนี้ความเชื่อมั่นที่กู่ชุนมีอยู่ถึงกับแหลกเป็นเสี่ยงๆ…
“ฮึ่ม! มันต้องรู้ว่าเจ้ากำลังจะทำการสาบานและยังผลให้มันจบสิ้น มันจึงเลือกที่จะกล่าวออกมาเช่นนี้…อย่าได้กลัวและไขว้เขวอันใด รีบกล่าวคำสาบานต่อทัณฑ์อัสนีกับมันเสีย!”
หลี่อันที่เห็นสถานการณ์ได้อย่างกระจ่าง เร่งเตือนกู่ชุนออกมาในเวลาที่เหมาะสม
อย่างไรก็ตามตอนนี้ความมั่นใจสุดท้ายของกู่ชุนได้แหลกเป็นเสี่ยงๆไปแล้ว ไหนเลยยังจะฟังคำกล่าวของหลี่อันอีก กระทั่งได้ยินคำเตือนนี้ในใจกู่ชุนกลับรู้สึกว่าเป็นการเร่งรัดประการหนึ่ง
มันเพียงคิดว่าหลี่อันกำลังจะใช้มันเป็นสิ่งเดิมพัน!
หากชนะต้วนหลิงเทียนก็ตาย!
หากแพ้มันก็ต้องตาย!!
ไม่ต้องสนใจว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร ทว่าหลี่อันนั้นไม่ได้เสียอะไรแม้แต่น้อย!
พอมันคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา…แล้วมันยังจะเห็นด้วยกับคำพูดของหลี่อันได้อย่างไร?
“ช่างเถอะ! เจ้ามิได้เป็นคนทำลายพรสวรรค์รากวิญญาณของข้า เป็นข้าที่อาจทำลายมันลงอย่างไม่ตั้งใจขณะเร่งโหมฝึกปรือ…”
กู่ชุนมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนออกมา
โอ!!
และวาจานี้ของกู่ชุน พอดังออกมาก็พาลให้ผู้คนโดยรอบถึงกับฮือฮาขึ้นมาทันที
พวกมันไม่คิดเลยว่าในที่สุด ความจริงก็ปรากฏแล้ว!
“เหอะๆนั่นไง กู่ชุนมันคิดใส่ร้ายต้วนหลิงเทียนจริงๆด้วย!”
